JEWEL&JOSHUA, van Yaguar_Xx

"Au, gdverdomme ******! Wat doe je nou?!" zei het lekkerste ding ooit. De school was pas net weer begonnen, en heb het meteen al verpest. Ik ook met mijn domme muziek altijd.. "Sorry, 'k luisterde naar mijn muziek, en ik zag je niet aan komen" Ik schaamde me echt dood! "Joshua" zei de jongen, en gaf me een hand. Ookal was hij nog steeds een beetje aangebrand, ookal schaamde ik me nogsteeds dood. "Jewel" zei ik. "Nog heel erg sorr..". "Nee, geeft niet, ik had ook beter uit moeten kijken." Serieus, dit was de mooiste jongen ooit; Joshua. Laat ik maar beginnen met z'n schoenen, het aller lekkerste voor het laatst. Hij had grijs met zwarte nike's aan, hele gave met turquoise veters, mijn lievelingskleur nota bene. De veters zaten verstopt in zijn schoenen, daar overheen een jeans. Het leek wel of die goud aan z'n kont had hangen! Daarboven had hij een shirt met de tekst 'Haters make me famous'. Zo was het op mijn vorige school dus ook. Ik werd zo erg gepest, dat iedereen me kende. Nu komt het mooiste: zijn gezicht. Een mooie rode mond, om te zoenen. De perfecte neus, en de mooiste fel groene ogen ever. Zijn haar was half lang donker en bruin. Het hing een beetje over zijn ogen heen. Zijn huid was getint, alsof hij iedere dag op het strand rond hing. In de volle zon. "Waar kijk je naar?" zei Joshua. Einde dag droom, hallo rood hoofd. "Umh.. " Stamelde ik. "Niks," Ik sloeg mijn ogen neer en werd nog roder dan mogelijk was. Stapel verliefd, dat was duidelijk. "Je hoeft je niet te schamen hoor! Ben je nieuw?" Jee, denk na! Natuurlijk moet ik me schamen, alsof ik, witblond haar met blauwe kijkers zonder leuke kleren, iets met hém zou kunnen beginnen.. "Ja, ik ben nieuw hier. De vorige school werd ik erg gepest, dus toen ben ik hier heen gegaan" Kud, wat kraam ik nu dan weer uit, nu is mijn kans helemaal zero. "Toevallig, ik word ook gepest. Gewoon omdat ik suffe vrienden heb volgens hun. Ach het zal wel. Heb je nu ook pauze?" "Ja" Stamelde ik. "Nou ja, dan ga ik maar weer. Zie je!" Kan ik nog iets suffers uitkramen?..

De rest van de dag zag ik hem, Joshua uit 2C (ik was hem gevolgd, 'k weet het, heeeeeeel erg triest..) voor me, ik kon me niet concentreren en ik kreeg geen hap door me keel. En ik had geen enkele vriendin om mee te kletsen over hoe leuk hij wel was. Stomme ik.
"Triiiiiiiiing" Eindelijk de school is uit. Dat werd tijd. Ik liep naar mijn kluisje, liep extra een paar keer over de plek waar ik gebotst was met Joshua. En vervolgens liep ik naar mijn fiets. Ik boog me over mijn fiets, en stak het slot erin. "Hay Jewel" En daar ging ik weer, zo rood als een boei. "Hai Joshua. Wat doe jij hier dan?" "IIk.. ik moest de heletijd aan je denken" Hij kreeg hele schattige blosjes op zijn wangen, bloosde die nou echt? "Owh.." antwoorde ik droog. Ik weet echt nooit wat te zeggen op zulke momenten. "Dus ik, umhe, ik vroeg me af, heb je zin om mee te gaan, iets leuks doen bijvoorbeeld?" "Nou, ik heb eigenlijk nog wat huiswerk om te maken" stamelde ik. Ik zag de terleurstelling in zijn fel groene ogen. "Maar.., het lijkt me wel leuk, mijn huiswerk komt later wel.." kreeg ik eruit met een klein lachje. Ik zag er vast niet uit.. "Leuk" zei hij opgewekt. "Zullen we wat drinken bij 'De tulp'?" Was hij stinkend rijk ofso. Dat was de duurste café in heel de stad! "Nou, ik heb geen genoeg geld mee.." "Geeft niet hoor! Ik trakteer wel!" "Oke dan " glunderde ik. We stapte op onze fiets, en de tocht kon voor mij niet lang genoeg duren. Ik had alles over voor die goddelijk lekkere gast. En hij was nog aardig ook! We fietsen dicht naast elkaar, je zou denken dat we een stelletje waren. Maar was je dat al niet als je uitgevraagd werd? Ach het zalwel, het was in iedergeval Prachtig. We stopten bij 'De tulp' en liepen naar binnen, hij kwam steeds dichter bij me lopen. Hij kreeg een trieste, eenzame blik in zijn ogen. "Ik word gepest omdat mijn ouders erg rijk zijn, ze denken dat ik slap ben, dat ik niet voor me eigen kan zorgen. Ook willen ze allemaal mijn vriend zijn omdat ik dure kleren draag, als ik dat niet wil en bij mijn 'suffe'vrienden blijf, vinden ze me nog slapper. Maar jij, jij brengt weer een beetje licht. Alsof de rest niet bestaad, alleen jij en ik." Ik was echt onder de indruk. Met hoeveel emotie hij dat vertelde. Hij was een jongen, niet zomaar eentje die stoer deed, een speciale jongen, die zijn emoties durfde te uiten. "Dat is echt gemeen van die jongens dan! Mij noemde ze altijd juweeltje, omdat ik een lichte huid heb en heel licht haar. Maarja, 'k hoop dat het op deze school niet gebeurt!" Ik klemde mijn vingers om mijn glas, en dronk een beetje, het was nog heet. Ik stikte er zowat in. "Uhge Ughe Ughe. Sor.. Uhg.. Sorry." ik kreeg tranen in mijn ogen van het hoesten, en werd alwéér rood. Ik was weer een beetje gekalmeerd. "Ieewl, mijn tong voelt raar aan.. Ik denk dat ie is verbrand.." "Daar weet ik wel een middeltje voor" zei Joshua.Hij boog zich voorover over het tafeltje en kuste me. Op mijn lippen. Ik deed maar wat, ik had nog nooit gezoend. Maar ik wist zeker dat dit de fijnste ooit zou zijn. Ik sloot mijn ogen en probeerde te doen als ze in films deden. Ik was totaal in shock. Joshua kuste nog zachtjes na en ging toen weer zitten, we waren allebij stil. "Is er iets, je kijkt zo, nouja, je kijkt zo geschrokken? Had je liever niet dat...?"zei Joshua later. "Nee, er is niets, en je hebt ook niks verkeerds gedaan hoor! Ik.., nou, dit was mijn eerste zoen ;$." fluisterde ik zowat. Toen was de stilte nog langer dan daarnet. Het was rustig, stil. Joshua glimlachte wat, ik bloosde terug. Dit was bijzonder, elkaar begrijpen zonder te praten. Het ging gewoon vanzelf. Ik dronk mijn thee op en sloot mijn ogen. Ik zag ons, Joshua en ik, voor me en dacht eraan hoe het zou zijn als we echt wat hadden. Of hadden we nu al wat? "Zullen we dan maar weer gaan Jewel?" "Ja is goed.." Joshua rekende af, en we liepen, hand in hand, naar de fiets. We fietsten ergens heen waarvan ik nog niet wist dat het bestond. Opgegeven moment stapten we af, aan de rand van het bos. Het begon al schemerig te worden, "Waar gaan we heen Jos?" "Naar een geheime plek, de mooiste die er is. Het is nog 5 minutjes lopen denk ik". We liepen en praatte wat, afentoe stopte hij. Hij zei dan dingen als; Je bent mooi, wat ben je toch lief. "We zijn er Jewel!" Ik keek nu echt goed rond, en zag een heel mooi meertje, meet eendjes erin. Een gras veld erom een, en een paar bankjes. Je zou denken dat het een gewoon parkje was in het bos. Maar dan heb je het fout. De plek had iets betoverend, alsof er elfjes doorheen vlogen en alleen hun twinkeling kon zien. "Kom je hier vaker?" "Ja, meestal alleen, soms met vrienden zwemmen als het zomer is". "Echt een mooie plek is het hier!" We liepen iets om het vijvertje heen en gingen op een bankje zitten. "Waarom heb je me eigenlijk meegenomen?" vroeg ik, nog steeds onder de indruk van de omgeving. Joshua sloeg een arm om me heen ging met zijn hand door mijn haar. "Omdat jij Jewel, jij hebt de zelfde twinkeling over je. Alsof je een engel bent, maar dan mooier." Ik trok mijn mobiel tevoorschijn, ookal stamde die af uit de oertijd. Ik gaf hem aan Joshua en lied zijn nummer er in zetten. Ik keek hoe laat het was. Sh!T!, het is al over 6'en. "Ik moet eten, ben al te laat!!" "Hoe laat is het dan?" "kwart over zes!" We zette het op een lopen, de 5 minuten konden we in 1 minuten makkelijk redden. We sprongen op onze fiets, en sloeg allebij een andere kant uit. Hij woonde nu eenmaal in de villa wijk, en ik in een veeel goedkoper huis aan de rand van de stad. Ik storme mijn huis binnen, gooide mijn jas aan de kapstok, en ging aan de keukentafel zitten. Mijn ouders waren al begonnen en hadden het al bijna op, dus dat van mij zal wel koud zijn. "En waar heb jij uitgehangen" vroeg mijn vader. Boem, ik was weer thuis hoor. M'n blije gevoel was meteen weer weg. "Umh, ik ging nog even met een nieuwe vriendin mee naar huis" "Oke dan, niet dat je met de eerste de beste jongen die je tegen kwam wat drinken ging ofso!" "Neee, na-natuurlijk niet". Ik werd rood, verstopte me achter mijn kol. En wachtte tot mijn rode hoofd was weggetrokken. Het eten kon wel wachten want het was toch al koud. Na het eten hielp ik nog afwassen, en daarna vloog ik naar boven. Ik stalde mijn boeken tas uit, en pakte hem in voor de volgende dag. Ik had immers toch geen huiswerk, want het was pas de 1ste dag. Ik was klaar en ging op mijn bed zitten. Ik plofte op mijn bed neer, en pakte mijn mobieltje. Toeste het nummer van Joshua in en wachten tot hij opnam. "Hai, Joshua hier" "Heey Joshua, ik kom toch niet opdringerig over he?" "Nee tuurlijk niet! Ik wou jou eigenlijk ook gaan bellen, maar ik had je nummer nog niet!" "Owh, pak je dan ff papiertje ofso? Dan geef ik hem wel!" Ik gaf hem mijn nummer en we praatte nog wat. "Jewel, ik moet gaan mijn moeder roept" "Oke, tot morgen!" "Loveyou Jewel!" zei Joshua. Toen hing die op.
Ik ging achteroverliggen en haalde mijn mobiel van mijn oor. Ik hoorde het wel 100 keer ego'en. I love you, i love you, I love you. Joshua zei het. Tegen mij! Ik kreeg een grijns van oor tot oor. Ik stond op, liep naar de badkamer en waste mijn gezicht. Daarna poetste ik mijn tanden. Ik bekeek me zelf in de spiegel. "Je mag er zijn Jewel" zei ik tegen mij zelf. Er kwam een klein glimlachje tevoorschijn. Op deze wereld was ik er niet echt, vond ik zelf dan. Pas als ik Stardoll.nl speelde, voelde ik me als een bloem die in bloei stond. Ik was daar best mooi, al zeg ik het zelf. Op stardoll had ik ook mijn vrienden zitten. Op Daisy na. Die zat diep in mijn hart. Daisy was een meid waarmee je kon lachen, huilen, geheim vertellen, gewoon alles wat je met je beste vriendin doet. Mijn enige echt vriendin ooit. Nouja, vroeger had ik wel vriendinnnetjes, toen was alles nog zo makkelijk. Je ging naar de speeltuin, ging naast iemand zitten, en je was vriendjes. Ik liep weer naar mijn kamer, en besloot een brief naar Daisy te schrijfen. Ik schreef brieven, deed ze in een envelop, en deed ze in een doos, onder in mijn kast. Want Daisy was er niet meer. Daisy's vader pleegde zelfmoowd. Hij sprong voor de trein, en nam Daisy mee. De trein kwam met volle snelheid aan, kon niet meer stoppen. Opslag doowd. Ik voelde de tranen op komen, eentje dwarrelde naar beneden. Over mijn wang drupte hij op de vloer. Ik deed mijn snoopy pyama aan, en ging aan mijn bureau zitten. Ik trok mijn la open. Er lag een foto van Daisy in. Lang, bruin, krullend haar. Een bleke huis als die van mij. En haast paarse ogen. Ze zou zo mogel kunnen zijn! Ik pakte mijn brief papier uit de la, en begon te schrijfen. Ik schreef over mijn eerste dag op school, en Joshua natuurlijk. Dit was de langste brief ooit geweest! Ik spoot er een luchtje op, dat ik van Daisy's moeder had gekregen, het was het luchtje dat Daisy altijd op had. Ik deed hem in een envelop, en stopte hem in de doos, onder in mijn kast. Ik besloot te gaan slapen.
Trriiiiing. De wekker ging. Ik stapte moeizaam mijn bed uit en liep naar de badkamer, eerst even een frisse douch nemen. Ik kleedde me aan en liep naar beneden. "Goede morgen mam" "Goeiemorgen Jewel, lekker geslapen?" "ja" Ik nam mijn boterham en poetste mijn tanden. Pakte mijn tas en ging naar school. Ik fietste zo snel als ik kon want ik was al laat. Toen ik eindelijk op school was, werd ik mijn fietst afgesmeten door een paar jongens. Ik kende de naam niet. "Denk maar niet dat je er beter op word om met Joshua te gaan, oke?" zei een dreigende stem. Ik deed mijn ogen open, en er was niemand. De school bel ging. Kud, heb ik een schram op mijn hoofd, en ben ik ook nog telaat! Ik deed mijn jas in mijn kluis en liep naar het lokaal, op 2 hoog. Ik was nog niet binnen, of de leraar zei al "Ga maar een kaart halen Jewel, ik tolereer dit niet langer, de volgende die telaat komt mag een uurtje nakomen!" Ik liep naar beneden en ging een kaart halen. Joshua was er ook. "Eh, wat doe jij hier?" vroeg Joshua aan mij.
"Ik werd van m'n fiets afgetrokken, door een paar jongens, ik weet niet wie het waren. Nouja, vandaar ook deze schram op m'n gezicht" Hij wreef er zachtjes over heen. "Ik weet wel wie het waren. Pieter, Duncen en Lorenzo, dat denk ik tenminste" "Ze zeiden dat ik beter niet met je om kan gaan" zei ik, en ik sloeg mijn ogen neer. "Geloof me, je moet ze niet vertrouwen. Ze pesten mij al jaren, vanaf de basisschool al!" Ik pakte mijn kaart, en ging weg. Ik wist niet of ik Joshua moest vertrouwen. Het is ook allemaal zo snel gegaan. Ik liep de les weer binnen en ging zitten, naast Lauren. Ze leek me best aardig, en ze zat alleen. "Hai Jewel" "Hey". "Dames kunnen jullie daar achter even stil zijn?"
De hele les door waren we blij aan het doen. We deden spelletjes op haar iPhone enzo. Toen het pauze was bleef Joshua maar smeken zodat ik hem zo geloven. Nee, daar trap ik niet meer in, ookal is hij ozo leuk. De jongens pieter, Duncen en Lorenzo keken de hele tijd en lachte een beetje dom. Ik zag Lauren ook steeds kijken naar Joshua. "Leuk is die he?" zei ze ineens. "ik ben al sinds het eerste op hem, maar durf hem niet te vragen". Zei ze. "Nou, wees blij. Je kan maar beter niet met hem hebben, hij wilt alleen maar zoenen"zei ik minachtend.
"Hij lijkt me anders best wel oké" andwoorde Lauren. Achj het zal wel. De bel ging en de pauze was afgelopen. Joshua kwam steeds tussen de lessen door naar me toe.
"Nou moet je ophouden luwl! Alleen maar zoenen he? Nou, dat kun je dan mooi vergeten!!"schreeuwde ik met pure woede. Hij begon zowat te huilen. Pech voor hem. De weken daarop ging ik vooral veel om met Pieter en z'n vrienden. Ook was ik begonnen met roken. Lorenzo had me er eentje aangeboden, en ik had geen nee durfen zeggen. M'n moeder vond al dat ik de laatste tijd zo raar deed. Maar, ik had gewoon nieuwe vrienden, niets raars toch? Joshua bleef me een soort van 'stalken' want zogenaamd waren pieter en zijn vrienden fout. "Ga je mee naar de 'Moonlight'? Dat is die nieuwe discotheek in de stad!" vroeg Lorenzo aan mij. "Ja leuk!" andwoordde ik en gaf hem een zoen op zn wang. "Dit wil ik al heel lang doen, vanaf de eerste dag dat ik je zag" hij zoende me op mijn mond, en ging met z handen onder mij truitje. Ik duwde hem weg. "Nee, ik wil dit niet! We zijn gewoon vrienden, ik wil niks met je!" "Jij doet wat ik zeg, of anders..." hij trok iets uit zn zak, Vanuit mijn ooghoeken kon ik zien dat het glom. Ik was echt helemaal geschrokken, een mes! Ik rende weg, de villawijk in. Ik moest Joshua zeggen dat ie gelijk had! Ik wist niet waar die woonde, maar ik zou hem wel tegen komen. Ik had vandaag gespijbeld, en de school was net uitgegaan, zag ik op mijn mobieltje. Ik liep de villawijk in en keek mijn ogen uit. Ik zag de ene villa naar de andere, met grote stukken grond er omheen. Er kwam iemand aanfietsen. Ja! Het was Joshua. "Hey Joshua" zei ik. "Hoi" zei hij kortaf. "Wat doe je hier?" "Ik wil het goed maken. Ik weet het, ik ben super stom geweest. Ik had je moeten geloven" ik huilde zowat, zoveel spijt had ik van mijn domme actie. "Nouja, voorruit, kom maar mee. Wil je nog wat vertellen?" vroeg hij. "Ja. Maark unne we dat ergens anders doen dan hier opstraat?" "Tuurlijk, spring maar op mn stang, de bagage drager is kapot!" "Owh, dankje!" Ik zat voor op zijn stang, en rook de geur van zijn kleren. We fietste zo nog 5 minuten ongeveer. We kwamen bij het grootste huis dat ik ooit had gezien. We reden de laan op, en hij zette zijn fiets neer. "Wauw, woon jij hier echt?" "Nee, de kerstman" anddwoorde Joshua. Die humor had ik gewoon gemist. "Nee, joke" "Haha" lachte ik. Hij opende de deur, en liep naar binnen. Hij wenkte me dat ik ook binnen mocht komen. Het eerste wat ik zag toen ik naar binnen liep, was een grote trap, zo'n ronde die ook altijd in films voorkomen. "Moet je wat drinken Jewel? Of zullen we meteen naar boven? Dan haal ik zo wel wat" "Zullen we dan maar meteen naar boven gaan?" vroeg ik. "Ja, isgoed." We liepen de trap door, toen door een ellelange gang, en toen kwamen we bij zijn kamer.
De kamer was groot. Heeel groot. Er stond een enorm 2pes. bed in het midden tegen de achterste muur. Joshua ging er op zitten. "Kom je ook Jewel?" vroeg die. "Ja" andwoorde ik snel. Ik ging naast hem op bed zitten. "Wat is er allemaal gebeurd?" vroeg Joshua op een rustige toon. "Nou, Pieter en z'n vriendjes zeiden dat je mij gebruikte en zo, en ik geloofde dat dus" ik kreeg tranen in mijn ogen. "Ze probeerde mij bij jou weg te kapen, en dat was ze nog aardig gelukt ook. Ik was begonnen met roken enzo." Nu dwarrelde er een traan naar beneden, mijn hele oge waren doorweekt. "Ach Jewel toch. Ik wist dat ze dat deden, je geloofde me alleen niet. Ik ben echt gek dat ik dit doe" zei Joshua. Hij duwde me op z'n bed achter over, en kuste me als nooit tevoren. We waren zo moe van de zoen-sessie, dat we uiteindelijk in slaap waren gevallen. We werden wakker door geklop op de deur. "Ja?" riep Joshua, met zijn zexy slaap stem. De butler liep naar binnen, en gaf de telefoon aan mij. "Je moeder volgensmij. Ze zoekt je." zei de butler. Ik nam de telefoon aan. "Hai mam ... ja ik ben bij Joshua ... ik heb mijn huiswerk al gemaakt..." Ik legde mijn hand op de telefoon. "Mijn moeder vraagt of iemand van jullie mij naar huis kan brengen, ze moet zelf vanavond weg. Ik heb geen fiets mee, en mag niet alleen" zei ik. "Je mag hier anders ook wel blijfen hoor, je kunt wel een pyama van mijn zus lenen!" "Oke" andwoorde ik. Ik zei het voorstel aan mijn moeder en ze vond het goed!
Ik bleef dus slapen, en kon kleren van zijn zus Evi. Het liep nu tegen 6'en aan, en we gingen eten. Johsua leidde mij door het huis naar de eetkamer. Er stond een grote tafel, met wel tien stoelen er omheen. We namen plaats. Ik zag zo dat Joshua nog wel 3 broertjes had. Jessy van 3, Chandler van 6, en Payton van 14. Payton was zijn tweeling broer. Ze zagen er precies het zelfde uit. Joshua had ook nog 2 zusjes, en 1 zus Evi. Xian en Shiloh waren 5 en 7 jaar oud, Evi was 16. Ze was klein voor dr leeftijd, dus ik paste wel in haar kleren. De Butler zette het eten op tafel, en de vader van Joshua verdeelde het. Het was lekker. Joshua's mobiel ging af terwijl we aan het eten waren, z'n ouders werden niet eens boos! Hij liep weg, en later kwam hij weer trug, het gesprek was voorbij. "Wie belde er" vroeg z'n vader. "Ow, een vriend, of ik vanavond X-Factor kom kijken." zei Joshua. "Dan neem je Jewel toch wel mee hè?" vroeg z'n moeder. "Wil je dat Jewel?" vroeg Joshua aan mij. Ik wilde wel, ik wist toch niets beters te doen. De butler ruimde de tafel af, en Joshua sprong op zijn fiets, en ik op de stang. Het was niet zo ver rijden naar zijn vriend. Hij woonde in de villa iets verderop. Hij parkeerde zijn fiets, en belde aan. Hij had een arm om me heen geslagen, en drukte mij stevig tegen zich aan. De deur werd opengedaan door een blonde jongen, het leek wel of hij een prins was. Hij heette Steven, en was onlangs 15 geworden. Hij begroette Joshua met een box, en mij met een stevige hand. We liepen naar binnen, en daarna naar de bioscoop zaal. Het was 8 uur, dus we moesten nog even wachten. Steven was de beste vriend van Joshua, ze kende elkaar als zolang dat ze zich konden herinneren. Er waren ook nog wat andere jongens, en een meisje. Zei heette Nena, ze was de vriendin van Steven. Kwart over 8 kwam Payton ook. En 5 voor half 9 kwam er nog een meisje. Ze had een hele gekke naam; Poppey-Honey. Ze kwam met haar broer, die heette; Pilot Inspektor. Vast een vader die rockster was. X-Factor begon, en ik kroop tegen Joshua aan. Sommige liedjes die we kenden zongen we mee, en om het duo Buurman&Buurman lagen we helemaal dubbel. We hielden een Popcorn gevecht, en later toen ik naar de wc moest, kwam ik Poppey-Honey en Payton samen tegen op een kamer, toen ik de verkeerde deur binnen liep. "Owh, hai, dit is dus niet dat wc?" bloosde ik. Payton lachte een beetje, en ging weer verder waar die mee bezig was. Poppey-Honey zei dat de wc een deur verderop was. Ik liep naar de wc en liep daarna weer trug naar Joshua en zijn vrienden. Onderhand ook de mijne. "Weetje waar Payton is?" vroeg Joshua aan mij. "De linkse kamer naast de wc, met Poppey-Honey" lachde ik. "Owh, hij is zeker weer op de meiden uit?" "Ja, denk het" zei ik. "Dat zou ik ook maar eens moeten doen dan" zei hij, en zoende me op mijn mond. "Hey hey, rustig aan hier, dat doe je boven maar" zei Steven opeens. Hij lag hij ook met Nena te zoenen op de bank, dus we gingen lekker verder. De reclame van x-factor was afgelopen, en we keken weer verder. De meisjes waren nu aan de beurt. "Jij zou ook eens mee moeten doen met Joshua, ik heb je net horen zingen, en dat klonk echt goed. Joshua kan ook goed zingen, dus jullie maken wel een kans!" zei Pilot Inspektor. Ik moest nogsteeds lachen als ik die naam hoorde, ach, ik zou er wel aan wennen. "Ja leuk, laten we dat doen Jewel" zei Joshua opgewekt. "Nee joh, denk is na, dat durf ik helemaal nier!" "Ach, zo eng is het niet toch?" lachte Steven. "Nouja, we zien wel, toch Jewel?" zei Joshua. X-factor was afgelopen en we gingen terug naar huis. Payton fietste ook mee. We kwamen weer bij het grote huis aan, en gingen naar binnen. We gingen wat drinken in de keuken, en liepen naar boven. Joshua bracht mij naar Evi's kamer, en zelf ging hij naar zijn eigen. Evi trok haar kleren kast open, en pakte er een stapel pyama's uit. Welke wil je, kies maar uit hoor!"zei ze. Ik kon niet kiezen, dus zei pakte er maar eentje uit. Het war er een van Chanel. Ik deed hem aan. "Wauw, die staad je echt goed hoor! Houd hem maar, ik heb toch genoeg pyama's!" "Owh, dankje"bloosde ik.
Ik liep naar de kamer van Joshua om nog even samen TV te gaan kijken. "Woow, wat zie jij er goed uit in die pyama zeg!" zei Joshua toen ik binnen kwam. "Haha, dat zei je zus ook al" lachte ik. Ik kwam naast hem op bed zitten, en we keken nog even Tv. Shownieuws was er op. "Het is misschien een beetje onbeleefd, maar waarom zijn jullie zo rijk?" vroeg ik. "Nou, mijn moeder is styliste voor grote artiesten, wie weet ik niet. En mijn vader heeft een platenmaatschappij. De winnaar van x-factor komt dan bij hem een plaat opnemen." andwoorde Joshua, als of het de normaalste zaak van de wereld was. "Woow, weetje hoe cool, mijn vader werkt gewoon op kantoor!"
Ik werd zo moe, dat ik bij hem in slaap viel, in plaats van in de logeer kamer. 'S ochtends werdik dus wakker bij Joshua. Bij het ontbijt hadden we verse jus d'orange, en croissants. Het was vandaag dus zaterdag, en we wisten niet echt wat om te doen. "Ga toch lekker naar het centrum" zei Joshua's moeder. "Ja, is goed. Ik heb een nieuwe broek nodig" zei Joshua. Gister had ik zijn kleren kast gezien en er hingen er wel 20! "Ga je ook mee Jewel? Of blijf je hier, of ga je naar huis?" vroeg Joshua. "Umh, mij maakt het niet uit, ik heb toch niks te doen" andwoorde ik. We belde een taxi en gingen naar het centrum, lekker winkelen. De taxi reed voorbij het centrum waar ik altijd heen ging, hij stopt bij de PC Hoofdstraat. "Ik trakteer" zei Joshua doodleuk, terwijl ik mijn ogen uit keek. "Nee joh, weetje hoeveel geld dat allemaal kost!" andwoorde ik. "Ach, het is echt niet zoveel hoor." zei Joshua nuchter. We liepen eerst de winkel van Tommy Hilfiger in. Ik zag de mooiste jurkjes, tassen, schoenen, polo's, zonnebrillen en nog veel meer. Maar uiteraard ook de duurste. Joshua liep naar het rek met overhemden, en pakte er wat uit. Hij keek niet eens naar de prijs! "Zoek maar wat uit hoor Jewel!" "Wat jij wilt" andwoorde ik.Joshua ging naar de kleedkamer, en ik ging naar de rek met jurkjes. Ik zag een hele mooie van een terquise kleur. Ik keek naar de maat, en paste hem aan. Hij stond echt geweldig! "EY Joshua, moet je kijken, deze staad me ècht goed!" zei ik. "Wauw, ja, die moet je echt nemen! Maar neem dan wel deze schoenen erbij!" andwoorde Joshua. "Mij best, Maar ohmyfauckersgod, wat is deze jurk mooi" zei ik. Daarna pas realiseerde ik me dat het een nette winkel was waar je eigenlijk niet mocht schelden. De kassajuf keek mijn kant op. "Sorry, het spijt me" zei ik tegen haar. Ookal meende ik het niet, maar ja, het was wel zo netjes. Ik rekende de jurk en de schoenen af, en Joshua nam een aantal blouses. Ik liep de winkel uit en werd aangesproken door iemand in pak, met een bril. "I'm sorry, but are you already a model?" vroeg hij me. "No" andwoorde ik nuchter. "But she want to be one" andwoorde Joshua doodleuk. Ik porde hem met mij elleboog in zijn zei. "Okay, I'm from Londen, and I was lookin for some new faces in the modeling industrie. I'm very intereted in you. May I make a picture of you?" "Ofcourse" andwoorde ik. Ik zette mijn leukste lach op. Hij haalde een oude polaroid camera tevoorschijn maakte een paar foto's. Ik moest verschillende emotie's tonen. Hij gaf ook een paar polaroid's aan mij. "Wauw, Jewel, je bent ontdekt!" juichde Joshua. "Ja" glunderde en gilde ik. "Your name is Jewel? Beautiful name! My name is Peter" zei hij. Hij gaf me een visite kaartje van het bureau uit Londen. "Tomorrow is there a casting, but not in Londen. "zei hij. Hij gaf me het adres, gelukkig was het gewoon in Amsterdam. Hoe kan ik nou ontdekt worden in mijn oude kleren, met een hilfiger tasje om mijn arm, en zonder make-up? Nouja, ik was tenminste wel ontdekt! "If seen a lot of girls, but no one was so beautyful as you" zei hij. "Oh, thank you!" andwoorde ik. Joshua sloeg een arm om me heen en knuffelde me helemaal plat. "He, uitkijken jij, ik moet morgen zonder blauwe plekken op de auditie komen he? " zei ik plagerig. "Wat jij wilt" zei hij. We namen afscheid van de meneer, en gingen verder met winkelen. Ik belde mijn moeder, Joshua zijn moeder en zijn vrienden. Ze waren nu ook een beetje mijn vrienden, ik had alleen hun nummer noch niet. Joshua, had Steven, Nena, Poppey-Honey en Pilot Inspektor gebelt. Ze waren echt heel blij voor me. Payton belde later ook, hij had het van Joshua's moeder gehoort. Hij haalde zich van alles in z'n hoofd, dat hij mijn manager werd enzo. Nouja, wie zegt uberhaubt dat ik bij dat bureau kom? Die kans is erg klein. "Zullen we wat drinken, ik heb de andere ook uitgenodigt" zei Joshua. "Ja, leuk!" andwoorde ik. We gingen wat drinken met z'n allen, ik nam een cola. "Komen jullie anders morgen ook mee? Misschien mogen jullie dan ook auditie doen!" zei ik. "Ja, goed idee" zei Nena. Haar moeder was model geweest, en zij was er gewoon geschikt voor. Voor het modellenwerk dan. "Dan komen we je allemaal aanmoedigen, en zorgen dat je gekozen word!"zei Steven nog enthousiaster dan mogelijk was. Ik had mijn moeder gebeld en ik mocht nog een nachtje bij Joshua slapen. Als ik maar niet bij in bed sliep. Jee, wie dacht ze wel niet dat ik was? 'S avonds gingen we nog een film kijken; Confessions of a shopaholic. Het was een leuke film, maar eigenlijk wel iets te meisjes achtig voor Joshua, maar daar moest hij dan maar mee leven, want Evi keek ook mee. Toen de film was afgelopen trok ik mijn pyama aan. Hij was van Snoopy en de zeeman, maar hij zat echt lekker. Ik was noamelijk nog even langs huis gefietst om schone kleren te halen. "Echt geweldig dat je gescout bent!" zei Joshua steeds opnieuw. "Ja, maar dat jij niet bent gescout, je bent een typisch model, maar dan knapper" andwoorde ik. "Ach, misschien had hij alleen maar meisjes nodig, haha" zei Joshua weer. Ik kroop tegen hem aan, en we keken nog een film, het was onderhand al half 1 's nachts. "Ik ga denk ik zo slapen, anders heb ik morgen wallen van hier tot tokio!" zei ik. Ik stond op en liep naar de deur. "Je mag ook wel hier blijfen hoor" zei Joshua. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat je, als je elkaar eigenlijk pas net kent, al bij elkaar in bed sliep. "Oke, veel leuker dan een saaie logeer kamer" zei ik. Ik kroop weer naast hem in bed, maar het was wel 4 persoons ofso, dus ik had ruimte genoeg. We lagen een tijdje op onze rug door Joshua dakraam naar de sterren te kijken. "Jewel, waarom ging je eigenlijk met die jongens om? Je wist dat ze ongelijk hadden, ze misbruikte je gewoon!" zei Joshua op een rustige toon, toch met een tikkeltje woede in zijn stem. "Ik ben gewoon zo bang om weer gepest te worden" zei ik. "Vertel maar als je iets kwijt wilt!" zei Joshua. Ik begon te vertellen. "Het was begonnen toen we verhuisde, ik was 8. Ik ging naar een nieuwe school, en al mijn vriendinnetjes moest ik achter laten. De kinderen op de nieuwe school waren allemaal anders als ik. Of ik was anders dan hen. Ik droeg nog vlechtjes en jurkjes, want ik kwam van het platteland. Daar droeg iedereen petjes, paardenstaarten, shirts en spijkerbroeken. Ik werd altijd als laatste gekozen met gymmen, ik stond altijd alleen in de pauze's, ze gooide altijd zand in mijn capuchon en lieten mij struikelen. De leraren werkte ook niet echt mee, zei waren altijd voor die schijnheilige 'ontschuldige' kinderen. De pesters dus. Het was een hel. In groep acht met schoolkamp ben ik niet eens meegeweest, omdat ik zowieso al niet wilde, maar de kinderen hadden ook nog eens zogenaamd mijn formulier laten verdwijnen. Er werden altijd nare dingen naar mij gezegt, en ik had geen vrienden, alleen Daisy dan. Maar die is er niet meer, daar heb ik het nu liever niet over" zei ik. Joshua knikte alleen maar.
Ik werd altijd als laatste gekozen met gymmen, ik stond altijd alleen in de pauze's, ze gooide altijd zand in mijn capuchon en lieten mij struikelen. De leraren werkte ook niet echt mee, zei waren altijd voor die schijnheilige 'ontschuldige' kinderen. De pesters dus. Het was een hel. In groep acht met schoolkamp ben ik niet eens meegeweest, omdat ik zowieso al niet wilde, maar de kinderen hadden ook nog eens zogenaamd mijn formulier laten verdwijnen. Er werden altijd nare dingen naar mij gezegt, en ik had geen vrienden, alleen Daisy dan. Maar die is er niet meer, daar heb ik het nu liever niet over" zei ik. Joshua knikte alleen maar. Ik ging weer verder met vertellen, dat vond ik zo leuk aan Joshua, hij luisterde altijd zo goed! "Ik was dus blij toen ik naar het eerste kon gaan, maar ik werd met de grootste pesters uit groep 8 in de zelfde klas geplaatst. De hel was nu pas écht begonnen. Ik kwam iedere dag huilend thuis want dan hadden ze wel weer een flesje drinken in mijn tas gegoten, of met gym mijn kleren onder de douche gegooid en de kraan aangezet. Ik had vele gesprekjes met de mentor gehad, en de pesters waren zelfs geschorst, maar ze bleven door gaan. Ik werd uiteindelijk depresief, en mijn cijfers waren altijd goed, maar gingen toen snel achteruit, ik had nergens meer zin in. En een keer ben ik zelfs zolang mogelijk onder water proberen te blijfen. Dan was ik overal van af. Iedereen haatte me, behalfe Daisy en mijn moeder. Ik werpt gesnapt door mijn moeder, ik deed de hele dag al zenuwachtig, en ging smiddags in bad. Ze vond me vreemd doen. Toen ze mij niet meer hoorde, ik zing namelijk altijd onder de douche, werd ze zo ongerust, dat ze het slot opendraaide met een schroeven draaier. BOEM. Daar was ik weer, buiten adem en wel. Nu pas zag mijn moeder in hoe erg ik het had, en besloot te verhuizen. Hier is alles veel beter dan daar" sloot ik mijn verhaal af. Het had wel 2 uur geduurd voordat ik alles had vertelt. Met tranen in mijn ogen, en bij Joshua zag ik ook een traan. Hij had het zelfde meegemaakt, maar dan anders. "Maar nu ben ik gewoon zo bang, dat ik afgekraakt word als model, en dat ik dunner moet worden enzo. Dan komen alle herinneringen weer terug"zei ik. "Je bent het mooiste meisje die ik ken, ooit". antwoordde Joshua. Ik was zo moe geworden dat ik in slaap viel. Joshua streelde mijn haren, en keek nog even Tv. Ik sliep zo lekker, dat ik de volgende ochtend veel te laat opstond om nog mijzelf even mooi te maken. "Ach, ze moeten je nemen zoals je bent" had Joshua gezegt. Ik deed mijn haar nog even in een losse staart, en vertrokt samen met Joshua, Steven, Nena en Honey naar de auditie. Er stond een rij van honderd meter voor de deur, en het gebouw zelf was al enorm. Honderden mooie meisjes, opgetut en wel, kom ik aan in een skinny jeans, een hempje en zonder make-up. Ik wachtte zowat een uur tot dat we naar binnen mochten. Joshua en de andere bleven wachten in de kamer, ik ging met 19 andre meisjes de ruimte binnen. "Goedendag meisjes. Vandaag zullen er maar 10 meisjes toegelaten worden tot de agency. Eerst moeten jullie een voor een jullie loopje laten zien, vervolgens maken we een paar foto's." zei de assistente van de meneer die mij gescout had. Kud, ik kan niet eens lopen! Als deze meisjes zien er mooi en opgedoft uit, kom ik aan.. "Meisje nummer 4, Jewel toch?" vroeg de assistente. "hu, ja." andwoorde ik verschrikt. "Iedereen, neem een voorbeeld aan Jewel, kom in je gewone kleren en zonder make-up naar castings, zo kunnen wij beter zienwat we met je kunnen! Jewel, begin jij ander met lopen?" Ik werd zo rood als een biet. "O-oke" stamelde ik. Ik liep naar de deur, draaide me om, en begon te lopen, ik lachte stom, en volgens mij leek mijn loopje nergens naar. "Wauw, did you do this ever before?" vroeg een frans man in belabberd engels. "No, I can't walk at all." andwoorde ik. "No, your walk is perfect, it's fresh and young. Perfect" andwoorde hij weer. "Oke, Jewel, eigenlijk mag de jury nu nog niks zeggen of ze positief zijn of niet. Maar je mag alvast naar de shoot lopen, de 2de deur links." "Oke" andwoorde ik weer. Ik liep de naar de 2de deur aan de linker kant. Ik kwam in de wacht kamer uit bij Joshua. "Jee, heb je dat commentaar gehoord, volgens mij denken ze dat ik echt goed ben ofso!" zei ik. "Je bent ook erg goed!" zei Joshua. "Hey jongeman. Onze model is uitgevallen, duz zou jij in willen vallen als mannelijk model? Je moet verlieeefd doen met de meisjes." zei de man. Heel vreemd accent, maar hij leek me wel oké. "Oke, lijkt me best leuk!" andwoorde Joshua opgewekt. We liepen de studio in, en ik liep meteen tegen de visagiste op. "Hehe, dat werd tijd, ik sta hier al vijf minuten te wachten" zei ze bits. Ik mocht haar nu al niet. "Oh, sorry, ik zal dan maar snel gaan zitten" zei ik. Ik naam plaats op de grote kappers stoel, met een enorme spiegel ervoor. Op de tafel voor me lagen veel make-up spulletjes. "Doe voortaan gewoon zelf wat make-up op, scheelt mij een hoop werk" snauwde ze. "Ma-maar, de jury zei dat het zo juist goed was.." andwoorde ik. "Niet zeuren, die jury denkt dat ie iets van het vak weet, mooi niet." ze kauwde ijverig op haar bubbelgum. Stinken dat ze deed. Ze smeerde klodders foundation op me, en mijn wimpers vielen er bijna af door de zware laag mascara. "Doe het maar naturel, dat past beter bij het thema!" zei de fotograaf. De visagiste werd nog chagrijniger en smeerde hard handig alle make-up er af. Toen ze mijn haar borstelde en in model bracht, trok ze de haren uit mijn hoofd. "Au" schreeuwde ik van pure pijn. "Ach, stel je niet aan, dan moet je zelf je haar maar beter kammen" snauwde ze alweer, en een meur dat er uit haar mond kwam! Vanaf vandaag zou ik nooit meer bubblegum eten besloot ik. Uiteindelijk was ik klaar, werd door een aardige dame in een tuinbroek en bloesje gehesen, en ging voor de camera staan, eerst een paar shots van mijzelf. Joshua werd alvast in de make-up gezet, hij had de kleren eerst gedaan. Slijmen dat dat kreng deed, vreselijk. "Wauw, bij jou hoef ik niet eens iets op te smeren, je ziet er zo al schitterend uit"zat ze de hele tijd. Ik was totaal niet jaloers in gesteld, maar dit mens kon ik wel d'r hoofd inrammen. Joshua lachte maar een beetje steeds, hij leek het nog leuk te vinden ook. Aaarhg. Door haar gemeutel liepen we bijna uit. Toen Joshua klaar was, kwam hij bij me staan. We maakten wat verliefde foto's. "Wauw, you're great" zei de fotograaf. "In de echte ook verliefd met hem?" vroeg hij. "Ja" lachte Joshua en drukte een kus op mijn hoofd. "Ja, we zijn denk ik al klaar! De goede foto zit er heus al tussen" zei de fotograaf. "Oke, jammer, ik had nog wel even door gewilt" zei ik. Ik meende het echt, ik wist niet dat dit zo leuk kon zijn. "Umh, die jongen, ik zal wel vragen of ze nog manne modellen nodig hebben!" zei de fotograaf. "Oh, oke, cool!" andwoorde Joshua. We waren klaar met de shoot, het volgende meisje kwam binnen, en Joshua en ik liepen naar buiten, eerst even wat drinken. Joshua hoefde straks pas, het meisje moest eerst in de make-up. "Ik heb nog een paar flesjes cola in mijn tas. Moeten jullie ook?" vroeg hij aan zijn vrienden die aan het wachten waren. "Ik pak het wel even" zei ik. Ik liep naar z'n tas toe en zocht de flesjes. Oeps, er viel iets uit de tas! Ik raapte het op. Het was een briefje: Hey schat dit is mijn nummer. xRomee. Oh, nee, hij heeft een ander! schoot het door mijn hoofd. Ik pakte snel de flesjes en liep even naar buiten. Dit kon toch niet waar zijn. Ben ik weer op het rechte pad, gaat hij met een ander. Ik kon wel janken. "Hey, wat is er?" hoorde ik Nena zeggen. "Toen je die flesjes pakte keek je ineens zo raar..." "Nou, ik denk dat Joshua een ander heeft.." zei ik. Ik gaf haar het briefje met de tekst. "Nee, echt waar? Dit is echt gemeen zeg. Eerst de hele tijd aardig doen en dan dit!" ze schreeuwde zowat. "Jee zeg, wat een rot streek" zei ze. "Het is dan wel zondag, maar zullen we vanavond uitgaan? Even lekker swingen helpt altijd!" "Oké, ik ben morgen toch de eerste 3 uur vrij" snikte ik. Ik fietste naar Joshua's huis, zonder Joshua zelf. Ik belde aan, verzon een smoesje dat Joshua straks pas kwam, en pakte mijn spullen bij elkaar. "Doeeg, tot de volgende keer" riep Joshua's moeder mij nog naar. Als er een volgende keer kwam, dacht ik bij mezelf. Ik fietste naar huis. Het was vroeg in de middag, en ging wat eten. Wat een kud leven heb ik toch, dacht ik bij me zelf. Gelukkig is Nena een beetje aardig! Ik at mijn tosti op, en liep naar mijn kamer. Jee, wat was het hier een zooi zeg. Ik moest nodig eens gaan opruimen. Ik begon wat spulletjes in de kast te leggen, en de vuile kleren in de was. 'bliepbliep bliepbliep' Onee, mijn mobiel! Ik pakte hem van mijn bureau en keek op het display om de kijken wie het was. Nee, Joshua! Ik drukte hem weg en ging verder met opruimen. Ondertusen zette ik een liedje op van Mario; Let me love you. Dat liedje luisterde ik en Daisy altijd. Het was een heel mooi liedje. Ik was bijna klaar met opruimen, tussen door was ik nog een paar keer mobiel gebelt door Joshua. Geen een keer opgenomen. "JEWEL! Er is iemand voor je aan de telefoon!" riep mijn moeder ineens. Ik stopte de muziek, en rende naar beneden. "Alsjablieft" "Dankje, mam" andwoorde ik. Ik pakte de hoorn. "Met Jewel" zei ik. Niemand reageerde, ik hoorde alleen wat gesnik. Ik liep terug de trap op, met de telefoon aan mijn oor. Wat was zo'n draadloos ding toch handig! "Hallo, is daar iemand?" probeerde ik nog een keer. "Met mij." hoorde ik de stem zeggen. Het was Joshua, zo'n zachte, mooie en zexy stem herkende ik uit duizende. Nee, zo mocht ik niet denken, hij had een ander! Ik overwoog het gesprek weg te drukken, maar deed het niet. Hij had heel wat uitteleggen. "Jewel, wat is er met je, nadat je de flesjes pakte was je ineens weg..." zei hij. "WAT IS ER MET JOU! JIJ HEBT HEEL WAT UIT TELEGGEN MANNETJE" blerde ik door de hoorn. Hij hielt waarschijnlijk zijn telefoon 10 meter van zijn oor af. Ik wist niet dat ik zoveel voluma in me had! "Wat, maar, wat moet ik uitleggen dan? Ik weet van niks. Kun je het me alsjeblieft gewoon rustig uitleggen Jewel?" zei hij. Alsof ik dit rustig kon uitleggen! "Nou, je weet dondersgoed waar ik het over heb!" tetterde ik. "Toen ik de flesjes uit je tas pakte, viel er een briefje op de grond. Ik raapte het op, en weetje wat er op stond?" zei ik. "Nou, wat dan?" zei hij. Alsof hij écht van niks wist. Die kon goed acteren zeg. "Nou, er stond een telefoon nummer bij, van je schatje Romée! riep ik woest. Ik hoorde een geluid dat als een verbaasd gezicht klonk. "Ja ja, doe nu maar niet alsof je er niks van weet!" zei ik. "Geloof me Jewel, ik heb geen ander. Je bent mijn alles! Waarschijnlijk is het die bietch van een visagiste" zei hij, hij klonk erg verbaast, zou die het toch niet ... Nee, ik wist het zeker, dat papiertje leek al vrij oud, al een week ofso. "Doei Joshua, bel maar weer als je de waarheid wilt vertellen!" zei ik tenslotte.. Ik drukte het gesprek weg. Ik liep naar beneden, legde de hoorn neer, en deed mijn jas aan. Even een frisse neus halen! "Jewel, wat was dat nou net boven?" hoorde ik mijn moeder bezorgd zeggen. Ik had geen zin om te reageren en liep naar buiten. Ik ging op het stoepje aan de overkant zitten, en liet de ruzie over mij heen komen. Wat een eikel is hij toch, dacht ik. 'Hee, wat is er?' vraagt een jongens stem bezorgd. "Umh, eigenlijk niks belangrijks" andwoord ik. Ik veeg mijn tranen snel weg. Ik bekijk de jongen even goed. Niet echt mijn type, maar hij lijkt me aardig. Hij steekt zijn arm naar me uit en streelt mijn wang. "Er zat nog een traan" zei hij. "Je huilde dus toch, ik dacht het al"zei hij. "Trouwens ik ben Mike". "Jewel" andwoorde ik. Hij kwam naast me zitten en sloeg een arm om me heen. Ik wilde hem afschudden, maar op deze manier kon ik Joshua lekker terug pakken. Ik kroop dichter tegen Mike aan, en legde mijn hoofd op zijn schouder. "Als je iets kwijt wilt moet je het gewoon zeggen hoor Jewel. Problemen zijn menselijk, ik heb ze ook" zei hij. "Nee, ik heb ruzie met mijn vriend. Nouja, ex nu denk ik" zei ik. "Hij is vreemd gegaan". Zo dat was eruit. "Nu jij, wat is jou probleem?" zei ik. "Umh, nou daar heb ik het liever niet over" zei Mike. Hij klonk nogal geschokt, zenuwachtig en hij werd rood. Zijn probleem was dus much erger. Ik mocht niet klagen! Hij draaide zijn hoofd naar me toe, en keek mij. Eigenlijk had hij best mooite ogen, grijs. Zijn gezicht kwam steeds dichter bij. En toen was ik officieel vreemd gegaan, als ik nog met Joshua had dan. Ik zoende hem terug. Hij kon er echt wat van, bijna zo goed als Joshua. Nee he, als je aan het zoenen was, mocht je toch niet aan je ex denken? Mike trok zijn hoofd trug. Ik opende mijn ogen weer, en lachte naar hem. Hij lachte terug. Hij had de perfecte tanden. "Zullen we vanavond wat leuks doen?" vroeg hij, nadat we elkaar zo 5 minuten hadden bewondert. "Umh, ik had eigenlijk al met een vriendin afgesproken bij die nieuwe club" zei ik. "Daar wilde ik je net naar toe nemen" zei hij weer. "Haha, toevallig. Nou, dan zie ik je daar hè?" Ik gaf hem mijn nummer, ik kreeg die van hem. Dan konden we even sms'en als we er waren. Het was ondertussen al 5 uur geworden. Ik liep naar Nena toe. Gingen we daar lekker tutten. Hij liep nog een stukje mee, maar sloeg daarna een zijstraat in.
Ik liep de straat van Nena in, en zocht het huisnummer op. Ik belde aan, en naar een tijdje werd er open gedaan. "Hey Jewel!" zei ze. We deden zo'n echte meiden-vriendinnen knuffel, en ik stapte naar binnen. "Mam, dit is Jewel!" zei ze. "Oke Nena, Jewel. Moet ik straks nog wat lekker brengen?" vroeg ze. Nena zei van ja, en we liepen de trap op. Zei had een mooie kamer zeg! Niet zo heel groot, maar wel knus en gezellig. Nena trok haar make-up la open, en maakte zich zelf op. Ik hield niet zo van make-up, maar een klein beetje mascara kon geen kwaad. "Owh, eh, Nena ik kwam op straat zo'n jongen tegen, Mike, en hij vroeg of ik meeging naar de disco, maar ik had gezegt dat ik al met jou ging. Dus ik heb nu afgesproken met hem in de disco. Vind je niet erg he?" zei ik. "Nee joh, ik heb Honey ook gevraagt of ze meeging, dus ik vermaak me dan wel" zei ze.
'T was onderhand al etens tijd, en we liepen naar de snackbar. "Zo jongedames, wat mag het zijn?" zei de man achter de toonbank. Hij probeerde aan te pappen met Nena leek wel, maar hij was zo'n bierbuik gast van 48 ofzo. "Umh, doe maar 2 friet met, een kroket en een bamischijf." zei Nena. Ze deed een knip oogje erbij. Ze had me verteld dat ze dat altijd deed, zo probeerde ze korting te krijgen. Maar Nena's uiterlijk en innerlijk waren perfect, dus dat lukte vrij makkelijk. "Zo dat word dan €5,60" zei de man. "Owhnee, ik heb niet genoeg! Heb jij nog wat Jewel?" zei Nena. "Umh, nee. Maar je had toch 10 euro van je moeder gekregen?" "Ik denk dat ik het onderweg verloren ben!" snikte Nena. Het was natuurlijk allemaal fake, maar de man trapte er wel mooi in. "Vooruit dan maar, tegen niemand zeggen he? Dat is dan €3,50. Dat hebben jullie wel he?" zei hij. "Ja, nog net! Bedankt!" zei Nena. We pakte de tas aan, en liepen naar het park. We namen plaats op een bankje en aten de patat. Ik had nog een diepgaant gesprek met Nena, over welke kleur nagellak dit seizoen in zo komen. We werden verstoord door een eendje die ook patatjes wilde.
Toen we het open hadden liepen we naar de discotheek. Ik kocht een kaartje en deed hem in mijn broekzak. "Hey Jewel! Leuk je nu alweer te zien" hoorde ik iemand zeggen. Ik draaide me om, het was Mike! "Hey Mike! Heb jij ookal een kaartje gekocht?" "Ja, natuurlijk, deze tent is snel uitverkocht hoor! Haha" zei hij. "Umh, zou je mijn tas even willen bijhouden, ik moet naar de wc!" Hij nam mijn tas aan, en ik liep naar zo'n bouwvakkers toiletje. Er lag overal pis en poewp, maar ik moest heel nodig, dus ging maar gewoon. Ik was klaar en liep weer naar Mike. Nena was ondertussen al met Honey in een gesprek gemengd. We stonden in een lange rij. En eindelijk waren wij aan de beurt. Ik, Mike, Nena en Honey. "Ja, jullie kaartjes graag" zei de uitsmijter. We gaven één voor één onze kaartjes af, ik als laatste. "Jonge dame" zei de uitsmijter. "Jewel is de naam" andwoorde Mike. "Geen brutale mond graag! Jonge dame" begon hij zijn zin opnieuw. Hij kreeg een afkeurende blik van Mike. "Zou ik je tas even mogen zien?" vroeg hij met een vriendelijke, dwingende stem. "Waarom? Vind U hem zo mooi?" andwoorde ik kalm. "Nee, hij lijkt me zo vol zitten, ik zou graag willen weten wat er in zit." "Nou, umh, mascara, lippgloss, mobiel en dat was het wel zo'n beetje. Kijkt U zelf maar!" Ik gaf hem mijn tas. "Ha, Ik wist het. XTC." zei de uitsmijter. Ik schrok zo erg dat ik bijna flauwviel. Nena vind me nog net op. Hoe kan dat er in komen? Nee, is dit wel mijn tas? De uitsmijter brabbelde wat in zijn walkietalkie. "Zo, Jonge dame. Ga jij maar even met de politie mee. Ik denk dat je wel wat uit teleggen hebt." Ik werd door twee handen ruw beet gepakt. Tegen spartelen had geen zin, ze waren te sterk de twee agenten."Maar Jewel zou zoiets nooit doen!" probeerde Nena en Honey nog. Tevergeefs. Ik werd de auto in geduwt, met zon tralie tussen de achter- en voorbank. Ik begon zowat te huilen, een leuk avondje stappen dacht ik. Mooi niet dus, voordat ik überhaubt de discotheek binnen ben zit ik al een een politie wagen. Maar, ik had belsoten mijn zelf groot te houden. Want ik had immers niets gedaan. Maar hoe zou het in mijn tas gekomen zijn? Dat vroeg ik me de hele weg af. En het was een goed kwartier rijden. Ik was er nog steeds niet achter. Toen we er waren, werd de deur geopend. "Eruit, en steek je armen uit" zei de agent. Ik deed netjes wat er gevraagd was, en er werden boeien omgedaan. Ze zaten veel te strak, ze sneden zo in mijn polsen.
Opeens eens ging mijn mobiel af, die in mijn zak zat. Ik hoorde de ringtone van Lilly Allen, met het nummer the fear. Ik zong het mee, uit gewoonte. "Jonge dame, stil. Pak je mobiel maar even, en geef hem aan mij." commandeerde de agent. De agent was mollig, zowat dik te noemen. Die at zeker ook net als de agent in Mega Mindy alleen maar snoepjes. Daar zag ik hem wel voor aan. Ik probeerde mijn mobiel te pakken, wat niet echt lukte door de boeien. Toen ik eindelijk de mobiel had, liet ik hem op de grond stuiteren. Jee, wat een serieuse kud dag had ik vandaag. Nouja, op de ontmoeting met Mike dan. Onderhand had de politie mijn mobiel, en nam het gesprek op, en hield het tegen mijn oor. "Hai, met Jewel" begon ik. "Hey, met Mike. Er is verder niemand in de buurt?" vroeg hij. "Umh, nee hoor" loog ik. Even testen of mijn vermoedens klopte. "Nou, als de politie je overhoort, noem mijn naam NIET! Anders krijg je big Troubles!" dreigde hij. Dus toch... Mike hing op, en de politie mannen keken me verbaast aan. "Mogen alsjeblieft de handboeien los?" vroeg ik, want mijn polsen bloedde bijna. "Op een voorwaarde. Als jij verteld waar die Mike is. We zijn al meer dan een jaar opzoek naar hem. Wees blij dat je aan hem ontsnapt bent, want anders was het niet goed afgelopen." zei de agent. Het bleef door mijn hoofd spoken, anders was het niet goed afgelopen... "Nou, komt er nog wat van?" "Ja, bij die nieuwe discotheek, als het goed is!" "Oké, bedankt!" zei de agent oprecht. Hij deed mijn handboeien af. Ik bleef netjes staan, en we liepen naar het bureau toe. De parkeerplaats over. Toen ik het gebouw binnen kwam, kon ik nog net door een raam heen kijken. Nee, dit kon niet!? Wie is dat? Hayleigh! "Sorry" verondschuldigde ik mij tegen de agenten, en sprintte er vandoor. Naar het kamertje van Hayleigh. "Wat doe JIJ hier?" was het eerst wat ik vroeg.
"Ben jij het echt Jewel?" zei Hayleigh. "Ja, ik ben het! Helemaal!" andwoorde ik. Met tranen in mijn ogen van vreugde. Wie waren die andere twee meisjes? "Jou heb ik echt al heel lang niet meer gezien, Jewel" Hayleigh gaat steeds enthousiaster klinken. "Nee, ik jou ook niet. Maar wat doe je op het politiebureau?" "Uhm, hoe kan ik dit goed uitleggen..? Je weet wel, toen Anna zelfmoord pleegde?" De zenuwachtige Hayleigh komt weer terug. "Ja, dat was echt afschuwelijk." "Toen heeft mijn moeder mij er altijd de schuld van gegeven, omdat het op mijn bed gebeurde." Ik zie dat Hayleigh probeert haar tranen terug te dringen. "Dat meen je niet zeg! En de moeder van Anna en Daisy? Zij gaf er jou toch niet de schuld van?" Ik werd nog emotioneler. “Jawel, mijn moeder kon haar er wel van overtuigen dat het mijn schuld was.” “Wat erg voor je.” “Laatst stond er een politieman aan de deur. Hij had het mes van Anna vast, en zei dat ik mee moest komen naar het politiebureau. En nu zit ik hier dus. Gelukkig mochten Leila en Ellis even komen. Anders zat ik hier echt helemaal alleen.” Er rolt een traantje over Hayleigh’s gezicht. Ik kijk Leila en Ellis aan, ze lijken me wel aardig! . “Jullie zijn haar vriendinnen?” Ik heb echt een brok in mijn keel. “Ja”, antwoord ik op haar vraag. “Jewel!” Er stormt een grote man de kamer in. Onee, het is die zelfde man waarbij ik ben weggerent! “Ja?”, klinkt mijn bange stem. “Wat doe jij hier? Kom jij is gauw mee!” Ik kan nog net even ‘Doei’ zeggen tegen Hayleigh, Ellis en Leila. Ik wordt de kamer mee uitgetrokken en de deur knalt hard dicht. "Zo en wat deed je daar jongedame?" vroeg de agent. "Nou, ik ken haar, ze woont eigenlijk heel ergens anders, en daar woonde ik vroeger ook." ik ratelde maar door. "Oke, nu even rustig graag. Maar, we doen eerst waarvoor JIJ hier bent" zei hij streng en wijs. Net een opa, maar dan eentje van rond de 45 en met een grote snor. "Vertel maar, ik schrijf het op" zei hij. "Nou, het begon zo. Ik dacht dat mijn vriendje vreemd ging, want ik vond een briefje in zijn tas. Ik was aan het janken, en ging op de stoep voor het huis zitten, toen er een jongen aan kwam lopen. Mike. Hij deed erg aardig tegen mij, dus we belsoten 's avonds uit tegaan. Niet samen, want ik had al met een vriendin afgesproken. Die zelfde avond nog bij de club, moest ik naar de wc, en liet mijn tas achter bij Mike... Toen ik terug kwam van die ranzige wc's, voelde mijn tas wel iets zwaarder, bedenk ik me achteraf pas" zei ik tegen de agent. "Oké, das dan is die Mike verdacht nummer 1." bromde de agent. Is nam plaatst op een stoel, en dacht aan Joshua. Eigenlijk denk ik, dat het briefje van die make-upster is, maarja, ik kan niks bewijzen. Ik moet niet zo jaloers zijn. "Meneer, zou ik mijn vriendje even mogen bellen?" vroeg ik. De agent bromde van ja, althans daar leek het op. Ik pakte mijn mobiel. "Hey Joshua, met mij." "Hey Jewel! Wat was er nou steeds?" "Nou, ik had een briefje in je tas gevonden en daar stond het nummer van een ander meisje op, ik denken dat jij vreemdgaat enzo.." "O, natuurlijk niet! Jij bent me alles, en dat weet je donder goed! Kan ik even langs komen? Ik weet wel iets om het goed te maken" grinnikte hij. "Nou, dat kan nu even niet ..." ...ik zit op het politie bureau" andwoorde ik. "Wat,?!! Wat doe je daar nu weer?" vroeg hij geschokt, het klonk iets alsof hij een deur sloot, en een sleutel in een slot stak. "Nou, ik ging uit met Nena, en iemand heeft nu XTC in mijn tas gestopt" andwoorde ik. "Wacht, ik ben er zo.." zei hij. Zo ongeveer 5 minuten later was Joshua er, met zweet op zijn voorhoofd, helemaal buiten adem, speciaal voor mij. Hij omhelsde me en gaf een zoen op mijn neus. "Agent, kan ik haar meenemen? Ik weet zeker dat ze het niet gedaan heeft!" zei Joshua. "Nee, ze moet hier blijfen totdat haar onschuld bewezen is" zei de agent duidelijk. Ik werd vastgegrepen en naar een cel vervoerd. "We hebben al wat agenten op die Mike afgestuurd, maar het kan zijn dat hij is weg gereden" zei de agent weer. Ik werd dus vervoerd naar de cel; er stond 1 krakkemikkig bed, een wastafel en meer niet. Als ze die Mike niet vinden, moet ik staks nog wasknijpers maken... Aargh, ik moet Joshua bellen, ik had hem moeten geloven, laten uitpraten. Maar, mijn mobiel is afgepakt, dus dat schiet ook niet echt op. "Agent, zou ik misschien een schets blok mogen?" vroeg ik, de agent liep net weg, hij draaide zich nu om. "Waarvoor?" vroeg hij. "Om te tekenen" zei ik. "Oké, maar weet dat ik dit doe alleen omdat ik zeker weet dat je ontschuldig bent!" "Dankuwel!" zei ik. Hij kwam even later terug met een schetsblok en een potlood. Ik begon te tekenen. Eerst maakte ik Joshua, ik vond hem erg goed gelukt. Ik had zijn haar zo getekend zoals het altijd super leuk zit, en zijn mond met een lach, want hij heeft zulke mooie tanden! Joshua... Was hij nu maar hier, dan wist hij wel iets om het goed te maken... Ik was gewoon zo verliefd op die gast, dat het bijna ongezond werd. Ik hoorde voetstappen. "Hey Jewel, wat ben je aan het tekenen?" Hoorde ik de brommerige stem van de agent zeggen. Hij was zwaar oké. "Umh, ik teken mijn vriendje Joshua, die hier net was." zei ik. Ik liet hem mijn tekening zien. Hij was echt zo'n opa figuur. "Wauw, die is echt mooi gelukt!" zei hij. "Umh, waar ik eigenlijk voor kwam, er heeft iemand voor je gebelt. Dat je zo snel mogelijk naar Amsterdam kunt komen, het adres weet ik niet meer." Ik sprong op. Was het het modellenbureau? Hoe kwamen ze erbij dat ik hier was? "Hoe weten ze dat ik hier zit?" "Je werd mobiel gebelt, en je had hem ingeleverd en niet uitgezet." zei hij. "Oowh gelukkig" zei ik. "Mag ik er please naar toe, mijn toekomst staad op het spel..." "Nee, je mag niet want je zit in de gevangenis, misschien kunnen we wat foto's in zo'n boefenpak opsturen, net als paris hilton?" zei de agent doot leuk. Ik trok een gezicht als een oorwurm, maar als ik geen andere keuze had, dan moest het maar. "Denk je dat ik dit geweldig vind ofso?" zei de agent. "Ik wil ook het beste voor je, maar regels zijn regels. Dat je als model nou gratis alle clubs binnen komt, maar je zit in een gevangenis en niet in een club" bromde hij verder. "Hoe weet U eigenlijk zoveel over de modellen werdeld?" vroeg ik met oprechte belangstelling. "Nou, je zult het niet geloven, maar ik was vroeger zelf model, haha" hij barste in lachen uit. "Serieus, dit meent U niet!" bulderde ik van de lach. Ik was vast de eerste persoon ooit die in de gevangenis zat met de slappelach, notabene met een agent! "Achja, ik had een weddeschap van mn vrienden verloren, dus dit was mijn tegenprestatie. Ik ben ze er uiteindelijk wel dankbaar voor." zei hij. "Waarom dat dan? U vond het modellenwerk toch maar niks?" antwoorde ik. "1980, toen had ik mijn aller eerste shoot. Het was voor een bikini lijn. Mijn sixpack toen was niks vergeleken met die van nu, haha" bulderde hij weer. Een sixpack biertje's ja, dacht ik. "Ik moest dus die bikini shoot doen, samen met een meisje, Jolanda. Daar tijdens die shoot werden we tot over onze oren verliefd, en nu al 15 jaar getrouwd." Hij sloot even zijn ogen en glimlachte.
"Jolanda" zwijmelde hij. "Haha, mooi verhaal" zei ik. "Ik heb Joshua leren kennen op school, de eerste dag. Komt wel een beetje overeen met dat van jou" glimlachde ik. "Maare, heb je nog een mooi boefenpakkie voor me, of hoe zit dat?" gierde ik nu. "Jaja, ik kom er zo aan" zei de agent. Hij liep weg. Het voelde echt alsof ik nu een opa had. Hij was nog niet zo heel oud, maar hij deed zich als een opa voor. Ik ging weer verder met het tekenen van Joshua. Nu ik erover nadacht, hij leek best veel op z'n broer. Het waren tweelingen, dat weer ik ook wel, maar er is geen enkel verschil. Joshua heeft alleen wat langer haar.. "Joehoe, daar ben ik weer" zei de agent. Gelukkig had ik geen mede-gevangene in de buurt, anders hadden ze buren overlast gehad. De agent had een zwart-wit gestreept boefenpak mee genomen. En een camera. "Hier pak aan" zei hij. Hij gaf door de tralies heen het pak aan. Ik trok het over mijn kleren aan, hij was toch veelste groot. De taille riem die ik om had, deed ik erover, zodat mijn figuur mooier uit kwam. "Zo, prachtig. Nu nog even leuk poseren" zei de agent. Ik deed een paar poses, hij nam foto's en ik gromde nog een keer, met mijn vingers om de tralies geklemt. "Wauw, geweldig! Jij word echt groots!" zei hij. Ik voelde me nog nooit zo gelukkig, nouja, opna dat ik bij Joshua kon zijn. Wat een scheitluis was ik toch, ik heb hem nu een nachtje niet gezien, en mis hem nu al! "Ja, wauw, die blik in je ogen, net alsof je ergens naar verlangt." Hij volgde nog met wat complimentjes. Ow, zo moest dat dus. Dacht ik in mij zelf. Nooit geweten dat poseren met je ogen zo makkelijk was. "Grandioos, dat lachen met je ogen, terwijl je mond niets doet" volgde de agent weer. Als Daisy dit eens wist, ik voelde mij meteen weer met beide benen op de gronde landen. "Fantastisch, al die emotie's, en zo puur!" Ik draaide mij om om naar een nieuwe plek te lopen voor wat poses. Ik liep naar het bed, pakte het kussen (voor zover je het een kussen mocht noemen) en liep weer terug. Ik kon het niet geloven. Ik begon waarschijnlijk waanbeelden te zien, nog zo'n pure emotie. "K-Knijp mme ins" stotterde ik. Ik liep naar voren en zag hem nog steeds staan. "Au man niet zo hard!" Hij was het dus echt. Joshua was hier! Mijn hart maakte een sprongetje in de lucht. "Ja jongeman, wat doe jij hier? Kom je maar even mee" zei een agente plotseling. Het was een vrouw van ongeveer 30, en zo rond als een donut. Nee, de liefde van mijn leven was speciaal voor MIJ hier heen gekomen, komt een domme donut hem inkepen. Het leek alsof mijn hart nu van z'n trampoline was gevallen.
-ondertussen bij joshua-

Zo jongeman, wat was jij daar aan het doen? Joshua dacht dat ze dat ging zeggen maar dit volgde: "Zo Jongeman, strek je armen maar en volg me" Dat waren de woorden van Donut De Verschrikkelijke. Joshua stak zijn armen uit, en er werden handboeien om gedaan. Hij volgde DDV en werd de cel ingeleid. 'Waarom zijn er geen engels als je ze nodig hebt' dacht hij. De DDV leidde hem dus in een cel, het was een isoleercel, met een klein luikje voor het eten, die deed ze op het slot, ze kwam zelf mee in de cel, en deed de grote deur ook op slot. Joshua wist nieteens dat dat vanuit de binnekant kon. 'Wat gaat ze doen, waarom gaat ze mee' die vragen spookte door Joshua's hoofd. DDV draaide zich om, die blik in d'r ogen... Joshua werd er naar van! "Kom jij maar even hier, lekkere stoei poes van me..."
-weer trug bij de ik-persoon Jewel-

Stomme donut dat dat wief is. Is Joshua hier eindelijk, gaat zij er mee weg. Maarja, ik hoop maar dat opa zo komt - zo had ik belsoten die aardige agent te noemen-. Het was nu al nacht, en in de verte hoorde ik geschreeuw en gekreun. Ach, het spookt gewoon in mijn hoofd. Ik hoop maar dat ik de cel uit mag, dat ze die Mike vinden... "Ha, Jewel, we hebben Mike gevonden, maar nog niet zo sterk bewijs" kwam een agent aanlopen. "Maar, waarschijnlijk kun je morgen alweer naar huis" vervolgde hij zijn zin. "Dankuwel!" andwoorde ik oprecht. Ik besloot maar te gaan slapen, het lag misschien niet zo confortabel, maar daar moest ik maar mee leven. Ik viel als een blok in slaap. 'Hey, wat is dat voor geluid?' dacht ik met een slaperig hoofd. Ik opende mijn ogen, het was nog donker. Ik zag een schim voorbij lopen, er rinkelde wat, en het was weer weg. Wat was dat? Ik stond op en liep zo zachtjes mogelijk naar de tralies. Ik wist dat het pad waar de schim heen liep doodlopend was. Er zaten alleen nog 2 isoleercellen. Ze zou zo wel trug komen. Ik wachte, en wachte. Ik was bijna weer in slaap gevallen, zolang duurde het. Ook zat ik verkeerd gehurkt, met mijn voeten op de koude betonnen vloer. De schim was nog steeds niet trug gekomen. Maar, vanavond had ik ook geschreeuw gehoord, uit die richti.. Ik kon niet verder praten of denken. Mijn hersen krijgen geen zuurstof meer. Mijn keel werd dicht geknepen door een stel stevige, mollige vingers. Ik probeerde met mijn hand de vingers los te krijgen, maar het lukte niet. Ik deed maar alsof ik flauw viel. Dat deden ze immers in films ook, en daar werkte het. De vingers lieten mijn keel los. Ik probeerde niet in hoesten uit de barsten, dat zou zonde zijn van mijn acteer werk. Ik hoorde langzaam wat stappen verdwijnen in de holle gang. Mijn keel brandde helemaal door de greep, en deed zo zeer tot ik weer in slaap viel, mijn koude handen voorzichtig op mijn keel gelegd. "Meid, wat is er met jou gebeurt" zei opa bezorgt. "Je moet je zelf niet gaan doden als je 1 nachtje in de cel zit hoor!" zei hij. "Nee, vannacht, iemand wilde, killen, mij" kon ik er uit brengen, mijn keel deed nogsteeds zeer. De agent haalde mij uit de cel, en nam me mee naar een kantoortje. Daar kreeg ik wat te drinken, een pijnstiller en een coldpack, mijn nek was opgezwollen. Ik vertelde hem wat er was gebeurt, wat ik had gezien en wat ik had gehoord. Hij schreef netjes alles op. "Hoe voelde de handen? Niemand kan hier 's nachts binnen komen, dus het moet een van de agenten met nacht dienst geweest zijn" zei hij. "Het waren dikke vingers, en heel sterke..." andwoorde ik. "Dan weet ik wel wie. Ze is al eerder verdacht geweest met zulke dingen, nooit bewijs gehad. Ze mocht blijfen werken omdat ze de dochter van de commesaris is..." andwoorde opa weer. Ik kon het niet geloven. Die vrouw werkte hier?! Echt waar, zoiets weirds had ik nog nooit gehoord! Er liep een koude rilling over mijn rug. "Maar, we hebben Mike gevonden, hij zit op een ander bureau want hij was nu in Almere. Maar je mag naar huis dus." zei de agent geruststellend. Eigenlijk zou ik nu een gat inde lucht moeten springen, maar ik had nog steeds koude rillingen van die vrouw. "Je moeder komt je zo halen hoor! Je hoeft niet alleen" zei hij, alsof hij mijn geachte las. Ik knikte een beetje vaag. "z-Zou ik misschien even bij de isoleer cellen mogen kijken? Ik hoorde daar vannacht geluid van dan komen." vroeg ik. "Dat lijkt me sterk Jewel, er zit daar niemand.. Maar als het je geruststelt mag je kijken." Ik stond op, en liep naar de isoleer cellen, helemaal achterin. Ik voelde een negatieve energie, niet gezond. Mijn lichaam stribbelde tegen, maar ik moest, ik moest weten wat er was. Ik kwam bijna niet vooruit. Ik liep heel langzaam, en toen was ik er. Ik legde mijn hand op de eerste isoleercel. Gek genoeg zat hij niet op slot, ik opende hem. Ik wist niet wat ik zag, ik kon niets uit mijn keel brengen. Ik zag een Joshua met blauwe plekken, zijn broek en boxer op z'n knieën, zijn shirt verscheurt en zijn haar door de war. Even dacht ik dat er bloed op zijn gezicht zat, maar toen ik beter keek, was het rode lippenstift. "Joshua?" fluisterde ik. Ik liep dichterbij en pakte zijn hand. Ik voelde aan zijn pols, gelukkig hij leefde nog. "Jewel?" hoorde ik nog zachter dan ik zelf gefluisterd had. Ik barste in tranen uit. Ik wilde wegrennen, maar kon niet. Ik moest bij Joshua blijven. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen, in deze toestand kon ik Joshua niet zien! Ik haalde een hand voor mijn ogen weg, de andere hand veegde ik nu voor allebij mijn ogen. Ik aaide Joshua door zijn haar. Joshua's ogen zaten dicht, maar ik wist dat hij ook zachtjes huilde. "Jewel! Wat is hier gebeurt! Nee, dat vertel je zo maar, ik ga eerst de ambulance bellen!" en weg was de agent weer. Even later hoorde ik sirene's, gelukkig de ambulance was er. Er kwamen 2 dokters binnen gestormd met een brancard. Ze werden gevolgd door agent Opa. Joshua kreeg een zuurstof masker op en werd weggevoerd de ambulance in. Ik kwam in een waas. Ik kon mij zelf niet meer beheersen. Ik rende weg uit het politie bureau, weg van alle shiat. Ik rende net zo lang, tot dat ik op het geheime plekje was, in het bos. Hier had Joshua me naar toe genomen... Ik miste Joshua ineens heel erg. Wat nu als hij het niet overleefde. De beelden spookten nog door mijn hoofd, tot dat ik werd gestoord door een stem.