Love Or Lie-Sin&Vin Story

‘Ieww, een muis!’, roep ik door het restaurant, waar ik romantisch met mn lieve vriend zit te eten. Ik voel dat ik rode wangen krijg. Wat was dat gênant zeg! ‘Jeetje, ik schrok van je’, zegt hij me als alle nieuwsgierige blikkken van mensen om ons heen weer weg zijn. ‘Sorry, schat.. Maar ik ben echt bang voor muizen.’ ‘Geeft niks lieverd.’ Wat ben ik toch blij met zo’n lieve vriend. Hij zal me nooit in de steek laten, daar ben ik niet bang voor. Hij regelt ook altijd zo veel voor me! Het is echt een schatje. ‘De volgende keer als je een muis ziet, spring dan maar in mn armen, dan red ik je wel!’, zegt ie op een hele lieve manier. De ober komt het dessert brengen. ‘Whow!’, roep ik weer door het restaurant. Het is een super-de-luxe ijstoetje met van de vuurwerk sterretjes erin! Mn vriend kijkt me aan met een blik van: Wat vind je ervan? Ik zie het aan zijn ogen! ‘Heb jij dit speciaal voor mij geregeld?’ ‘Tja, voor wie anders hè!’ ‘Wat lief van je!’, zeg ik met een mooie lach. ‘Ik doe alles voor je, je bent echt heel speciaal voor me, weet je dat?’ ‘Ja, dat zie ik wel! Jij bent voor mij ook de liefste en de leukste en de bijzonderste!’
Nadat mn lieve vriend de rekening voor ons heeft betaald (Hoe lief is dat!), lopen we uit het restaurant. Het is al 9uur, en dus al helemaal donker. En super koud. We lopen nog even door, ik voel dat mijn hand word gepakt, door een zachte warme hand.
‘Ik moet je wat vertellen’ zegt mijn vriend, terwijl hij me diep in de ogen kijkt. Ik smelt. Hij is zo knap. Zijn donkerbruine ogen staren me aan. Ik heb het kettinkje om dat hij me heeft gegeven op mijn 15e verjaardag. Hij kijkt er aandachtig naar. Dan glijd zijn blik langzaam van mijn kettinkje naar mijn borsten. Ik leg mijn handen in zijn nek en zoen hem op zijn mond. ‘Ik wil je wat vragen’ zegt mijn vriend, terwijl hij zich van me lostrekt. ‘Ik ben geldnood, wil je me helpen?’ ‘Tuurlijk schat, maar wat kan ik eraan doen?’ zeg ik terwijl ik hem verlangend aankijk. Hij is zo leuk, ik zou wel alles willen doen voor hem. ‘Je moet met deze man naar bed gaan’ zegt mijn vriend, terwijl hij een foto laat zien van een man van ongeveer 20. ‘Meen je dat nou?’ vraag ik angstig. Zou hij daarom met me willen? Is hij een loverboy? Nee, dat kan niet! Zo is mijn vriendje Ashton niet! Of toch.
Ashton knikt. Hij komt gevaarlijk dicht bij me. ‘En als je het niet doet…’ Ashton kijkt me dreigend aan. Ik deins achteruit. ‘Wat dan?’ zeg ik. Wauw! Mijn stem klonk heel anders! Stoer! Oké Vin, hou je hoofd erbij, wat wil deze jongen van je? ‘Nou?’ Ashton grijnst breed en achter een boom komen er twee grote zware jongens tevoorschijn. Ik slaak een gil. Als de jongen met het GELE shirt naar voren komt en me bij mijn shirt omhoog trekt, gil ik nog harder. Ashton lacht hardop. ‘Dit is Maurice, die je gaat vermoorden als je niet doet wat ik zeg.’ Dan stapt de jongen met de korte sik en een zwarte leren jack naar voren. ‘En dit is Armando, met hem ga je naar bed’. Ik kijk de jongens aan. Armando ken ik van de foto, die Ashton had laten zien. Maurice kijkt me aan alsof ik een aardbeienijsje ben, alsof hij heel de tijd aan me wil zitten. ‘Je hebt 2 dagen de tijd om erover na te denken, schatje, of anders ben je over 3 dagen hondenvoer!' Ik wil dit niet meer weten. Ik draai me om, ren het donker in, het duister. Ik ren zo hard als ik kan, omdat ik bang ben dat ze me achterna gaan zitten. Boink. ‘Kijk uit waar je loopt, sukkel!’ schreeuw ik. De zwarte gedaante draait zich om. Een aardig gezicht kijkt me aan. ‘Heee! Ik ben Josh, en je hoeft niet zo te schreeuwen hoor!’ Hij lacht vriendelijk, het geeft me een vertrouwelijk gevoel. Ik wil naar huis. Ik wil huilen. Ik wil weg. ‘Ach, whatever, LAAT ME MET RUST!’ schreeuw ik (ik mocht niet van hem schreeuwen, ik doe het lekker toch!). Josh gaf me een papiertje. ‘Ga naar huis, en bel me een keer, want je bent mooi’ Oh My God! Wat zegt hij allemaal.
Ik ren naar huis, met uitgelopen mascara en plakkerige haren in mijn gezicht. Wat een dag. Tik Tik Tik,,
Ik maak mijn gordijn open. Ik zie Ashton voor mijn raam staan, die gebaart dat ik open moet doen. Zou hij het goed willen maken? Ik zet mijn raam op een kier. 'Het spijt me schatje, het spijt me zo' zegt Ashton met zijn lieve gezicht. 'Laat me erin poepie' zegt hij. Oh My Gosh, hij klinkt zooo lief! Ik maak de voordeur open en laat hem binnen. Stom Stom Stom! Je weet niet wat die gluiperd van plan is! Knudde,, We lopen naar mijn kamer en hij trekt me op zijn bed. Hij kust me. Word alles weer zoals normaal? Hij duwt me op mijn rug, en kijkt naar mijn borsten. Hellup, Wat gaat die griezel doen? gatver,hij zit eraan !
Net als ik wil zeggen dat hij moet stoppen, grijpt hij naar zijn pistool die in zijn broekzak zit. Hij houdt het tegen mijn voorhoofd. Hij grijnst. "Dacht je nou echt dat ik de deal ben vergeten?' zegt hij en beweegt het pistool zachtjes heen en weer. Ik gil het uit. Ashton schrikt. Hij laat zijn pistool overgaan. klik klik klik. 'Nog 1x zo'n gil en dan ben je er geweest' dreigt hij... “Dit wil je toch zeker niet doen met mij?", vraag ik terwijl ik zit te trillen. "Moet jij is opletten.." "Laat me leven! Alsjeblieft!" "Dat ligt helemaal aan jou, dat weet je." "Laat me erover nadenken! Misschien komen we samen wel tot een oplossing.." "Jij gaat met die man naar bed, of ik schiet jou neer! Zo simpel is het gewoon. Je kiest maar, het is helemaal jou keus", zegt de enge stem van Ashton. Ik heb hem nog nooit zo eng gevonden. "Haal dat pistool van mn hoofd..", ik lig helemaal te trillen. "Dus je doet het?", vraagt Ashton, met een grijns op zn gezicht. Ik knik. Langzaam zakt het pistool van mn gezicht af.. Pfjoe, denk ik. Nou nog zorgen dat ik eronder uit kom. Want ik wil echt niet met zo'n vieze man naar bed! "Morgenavond, 10 uur 's avonds, wil ik je zien bij de fontein in het park. Als je er niet op tijd bent, merk je wel wat er gaat gebeuren met jou." Gelukkig verlaat Ashton mn kamer nu. Ik moet dus iets verzinnen voor morgenavond 10 uur, maar wat? 9 uur. Ik beef van de zenuwen. verdomme, waarom ik? Ik krijg steeds smsjes van Ashton: Wees niet te laat,ik heb je gewaarschuwd, blabla, WANNEER HOUD HIJ NOU OP?! Mam komt de kamer binnen 'Meisje, vanavond vroeg slapen, je mag geen wallen hebben' en ze kijkt bezorgt naar me. Oeps, helemaal vergeten, morgen is het openingsbal van het nieuwe winkelcentrum. half 10. Ik mag niet laat zijn, dus ik glip mijn allstars in. Stil sluip ik naar buiten, en stap ik op mijn fiets. Heel even overweeg ik het om thuis te blijven, maar dan fiets ik toch maar de duisternis in, op naar het park. Het spookt maar door mn hoofd. Waarom zou ik moeten komen? Zou ik nu al met die enge vent naar bed moeten? Of wil Ashton afspreken wanneer ik het moet doen? Ik ben zo bang, ik zit gewoon te trillen op mn fiets, kan mn stuur bijna niet vast houden en mn voeten glijden om de minuut van de trappers af.. SH!T, het is al 5 voor 10.. Hopelijk haal ik het nog op tijd, want anders pakt hij misschien zijn pistool weer. Ik zie de beelden weer voor me, hoe hij gisteren met dat pistool tegen mn hoofd zat. Dat wil ik echt nooit meer meemaken, doortrappen dus! Yes, het parkje was al in zicht, de fontein nog niet, maar ik was er ook nog niet. Nog zo'n 30 seconde hard doorfietsen, en dan was ik er wel. Ik zet mn fiets tegen een boom, en loop voorzichtig verder in het parkje naar de fontein toe. Wat is dat?! Ik zie een zwarte schim bij de fontein, met een mes vast. Ik schrik en ben bang.. Toch loop ik door. Als ik dichter bij kom zie ik dat het Ashton is. Wat zou hij van plan zijn?
Opeens kan ik het niet meer. Het is verschrikkelijk. Ik draai me om en wil weglopen, als ik Ashton's stem in mijn hoofd hoor: Ik maak je af, je bent gewaarschuwd. 'Hee!' ik kijk naar de schim, die langzaam veranderd in een breed lijf. Ashton loopt naar me toe. 'Je gaat toch niet weglopen he, kipje?' zegt hij geniepig en grijpt me bij mijn nek. Ik wil gillen, maar er komt geen geluid. Armando (met wie ik naar bed moet) komt ook achter de boom vandaan en pakt het mes van Ashton over. Hij houd het recht voor mijn buik, en ik hoor hem lachen. Ashton fluistert: 'Zo moppie, vannacht is de nacht, de warme nacht'. Gatver ik moet kotsen. Sh!t man, ik wil weg rennen, maar Ashton heeft me nogsteeds stevig vast. Armando komt dichterbij en probeert aan me te zitten. 'Jesses'' roep ik verontwaardigd, ookal kan je geen woord verstaan omdat mijn keel word dichtgeknepen. De jongens schateren het uit. 'Nog even geduld, Armando, straks heb je haar helemaal voor jezelf' zegt Ashton, en drukt een zoen op mijn mond. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Armando kijkt me diep in de ogen, en ik zie zn ogen over mijn lichaam glijden. Ik ben bang, heel bang. Ik wil niet dat hij straks aan me gaat zitten. Ashton ziet vast de angst in mn ogen en vraagt: "Ach, schatje, ben je bang? Dat hoeft toch helemaal niet? Armando gaat goed voor je zorgen hoor." Hij 'aait' me zachtjes over mn wang met 2 vingers. Ieuww, ga weg met die hand, denk ik. "Hier, neem haar maar mee, Armando", zegt Ashton stoer. Net alsof ik IETS ben, hallo..? Ik ben IEMAND! Langzaam zet Ashton me rechtop en duwt me naar Armando. "Wacht maar bij mn fiets, ik moet nog even iets met Ashton overleggen. En als je weg bent als ik kom, ga je eraan, meissie. Okee?" "Ja", zeg ik schor omdat net mn keel dicht werd geknepen. Ik loop een paar meter verder, maar dan bedenk ik me dat ik helemaal niet weet waar zn fiets staat. Ach, ik zoek wel even.. Aha, daar staat de fiets. Ik loop er naar toe, en ga even tegen een boom staan. De beelden van Armando flitsen door mn hoofd.
Ik trap tegen de fiets van Armando. Wat een gluiperd is dat. Ik ben bang. Ik heb het nog nooit gedaan en dan opeens met een wildvreemde? Jakkes. Armando komt mijn kant op gelopen. Ik verstijf, wat nu? 'Zo lieffie, kom maar mee' zegt hij en kijkt me met zijn glibberige ogen aan. Hij gaat op zijn fiets zitten, en beveelt me achterop te komen zitten. Ik ga zitten en we rijden weg. Ik heb geen idee waar we heen gaan. Ik wil het niet weten, het is verschrikkelijk. Dan stoppen we opeens bij een hoge flat. Het is al 12 uur als ik op mijn horloge kijk. Armando stapt van zn fiets af. Doordat de fiets nu bijna geen weerstand meer heeft, val ik bijna.. Armando is vast bang dat ik iets breek en niet meer met hem naar bed kan ofso, maar hij vangt me. "Gaat het, meissie?" "Ja hoor", zeg ik verstijfd. Dat is natuurlijk ook niet gek, ik sta helemaal stijf van de schrik dat ik dadelijk met hem een bed deel. "Zullen we maar?", vraagt Armando verlangend naar mij. "Ja", dat kwam er kortaf uit. Maar ik snap eigenlijk nog steeds niet waarom ik met hem naar bed moet. Want wat heb ik misdaan? Maar ik durf het hem niet te vragen. Hij zal wel heel eenzaam zijn ofso, en nog nooit een vriendin gehad hebben. We lopen de flat binnen, de lift gaat voor ons open en Armando drukt op het knopje met 9 erop, van de 9e etage. Das wel erg hoog zeg, denk ik. "Woon je hier?", vraag ik voorzichtig.
"Ja, lekker hoog. Als ik ooit iemand niet moet die mij me is, gooi ik hem gewoon uit het raam!" OMG! Hij gooit gewoon mensen uit het raam. Als dat mij maar niet overkomt.
Armando maakt de deur voor me open. Noujaa,, hij doet alsof hij een butler is! Ik stap naar binnen. Het stinkt naar bier, rook en vieze sokken. Op het aanrecht staan 2 lege bierflesjes en een pakje sigaretten. Hij steekt er een op en geeft mij ook een. Ik durf het niet af te staan en zit daar maar wat te lummelen met een sigaret in mijn mond, Het is nog vies ook. Opeens haalt Armando voorzichtig mijn sigaret uit m'n mond, en zoent me. Jakkes, wat een lucht komt er uit zijn mond! Ik ruk me los. 'Zeg gewoon wat ik moet doen en laat me met rust' gil ik, terwijl ik hoop dat iemand buiten me hoort. Armando duwt me op het onopgemaakte bed en rukt mijn kleren van mijn lijf. Hij streelt me, van mijn gezicht naar mijn hals naar mijn borsten... Ik lig helemaal verstijft. Dit mag niet gebeuren, ik wil niet met hem naar bed. Snel, verzin iets! Ik duw Armando van me af, doe mn bloesje snel aan en ga staan naast zn bed. "Wat doe je nou? We waren net lekker bezig", vraagt Armando verbaast. "Kan ik niet iets anders voor je doen? Want ik wil echt niet met je naar bed", stamel ik. "Uhmm.. Je kan wel wat anders voor me regelen, maar dan wil ik wel iets extra hoor." "Vertel maar..", zeg ik in de hoop dat het beter is dan dit. "Als jij zorgt voor 2 andere meisjes die met me naar bed gaan en ervoor zorgt dat Ashton er niet achter komt, hoef jij vanavond niet met mij naar bed." Wat een vraag zeg, maar ik denk dat ik het toch maar moet doen. Maar dan laat ik wel 2 andere meisjes met hem naar bed gaan. Dat is ook best gemeen. Ach, misschien kan ik op internet wel 2 meiden vinden die zo gek zijn. "Okee, dat regel ik." "Mooi zo, heb ik er 2 in plaats van 1. Das nog mooier. Maar let goed op meid, als je geen 2 meiden kan vinden, wil ik jou." 10 uur 's ochtends. Ik voel me vies. Ik neem een douche, maar het smerige gevoel blijft zitten. Ik heb echt geen zin om naar dat knudde bal te gaan vanavond. Ik had toch met Ashton afgesproken, maar je snapt dat ik daar dus echt geen behoefte meer aan heb. Ik schuif achter mijn toetsenbord. Op zoek dan maar.. Waar moet ik zoeken? Ik tik op google het woord: CHATBOX in. Ik krijg een heleboel adresjes. Na een uur zoeken heb ik eindelijk een anonieme gevonden. Ik maak een profiel. Hoe zou ik mezelf noemen? Ik besluit de naam Elfje,loveyou te nemen. Ik log in en zie allemaal mensen praten. Sjee,, waar moet ik beginnen? denk ik bij mezelf. Opeens zie ik 2 nieuwe meiden de chatbox binnen komen. Aha! Dat worden ze! Dat is al wel snel gevonden. Als ze maar wel willen! Het is te hopen. Ik klik op de naam van het eerste meisje, dan kan je alleen met haar chatten, das wel zo handig voor dit onderwerp. Kat100 is haar naam, klinkt lekker pittig. En dat zoek ik nu. Ik begin een gesprek met haar.

<> Hoi..
<> Ja hoor, maar ken ik jou?
<> Oh, okee. Met jou ook alles goed?
<> 16. Jij?
<> Leuk! http://cdn.stardoll.com/i/presentation/Smileys/silly.gif

Dat komt is goed uit zeg! Ze is ook 16! Maar nu nog een manier om haar met Armando naar bed te laten gaan..

PiepPiepPiep! Aha, smsje. Even kijken van wie.
ARMANDO! http://cdn.stardoll.com/i/presentation/Smileys/surprised.gif
Ik durf het smsje bijna niet te kijken, maar ik doe het toch maar. Ik klap mijn telefoon open (heb zo'n uitklapbare van samsung) en lees dit berichtje:

Van: Armando.
Heb je al 2 meisjes gevonden? Zaterdag over 2 weken wil ik met allebei de meissies naar bed zijn geweest. Anders weet je het he, dan word jij het!

Brrr.. Okee, Kat100, sorry meid, maar dit wordt hard. Ik ga verder:

<> Hallo? Ik ken jou amper!

Sjit, zo had ik het niet verwacht..

<> Je hebt gelijk, je lijkt me aardig..
<> Gaat je niks aan! >=(

Weer fout..

<> Jaa goed idee,
<> Ik woon niet in Amsterdam hoor
<> Ik woon in Zuid Holland, in Rotterdam!

Kudd,, zo ver?!

<> Maar ik ga overmorgen 5 dagen naar Amsterdam!
<> Jaa,, is goed, wanneer?
<> ZO LAAT?!

Ze heeft me in de gaten! Knudde


<> Oh, okee dan. Ik zal er om 21.00 zijn.

Pfjoe. Ze doet het! Ik heb me gelukkig nog kunnen redden.

> Maar,, hoe zie je er eigenlijk uit? Want anders herken ik je niet eens!
<> Ik ook donkerblond-bruin haar, maar dan stijl. En bruine ogen.
<> Afgesproken. Doeii xx.
<> Je bent mn reddende engel, weet je dat?
<>


Haar reddende engel!? Dan heb ik misschien ook meer kans op dat ze me aardig gaat vinden!

> Nou, ik wil graag mn verhaal aan iemand kwijt. Iemand die ik niet ken..
<> Het is iets heel ergs, het is moeilijk om te zeggen, maar als je wil luisteren vind ik dat heel fijn!
<> Hier komt het dan he..

Ik vind het toch wel spannend eigenlijk, wat ze meegemaakt heeft.. Hopelijk kan ik dat erbij hebben, bij wat ik zelf heb meegemaakt. Ik besluit om toch te 'luisteren'..

> Okee,, hier komt het
<> Ik liep met mijn beste vriendin in het park..
<> En toen werden we bij de keel gegrepen door een wildvreemde man, en hij nam me mee, en mijn vriendin duwde hij keihard op de stoep..
<> idd, =(
<> Toen duwde die man me de bosjes in, en verkrachtte me //
< ... Kudd > idd..
> En nu ben ik zwanger..
<> Jaa,. en mijn ouders weten het niet..
<> 2 maanden. Ik word steeds dikker..

Oh.. dit is niet echt het juiste meisje denk ik ..
Das zielig.,
Zal ik een andere kiezen?

<> Ja, weet ik..
<> Nou, tot nu toe heb ik het verborgen kunnen houden.. Maar een goede vriendin van me, niet de vriendin die er toen bij was, stelde gisteren al voor om te gaan lijnen..
<> Dat ik mezelf niet te dik vind.. Tja, wat moest ik anders zeggen!?
<> Maar wat moet ik nu?
<> NEE! Ik wil geen aangifte doen hoor! Ik wil het gewoon vergeten..
<> Jaa, idd. Wat moet ik doen met dat kindje?
<> 17jaartjes nog maar.
<> Je vind dat ik abortus moet doen?
<> Echt? Zeg het me alsjeblieft..
<> OMG! Echt niet hoor!
<> Nou, dan zou dat wel zo zijn.. Maar ik heb geen vriend met wie ik het kan 'doen'..
<> ECHT?! Dankje! Vind je dat niet erg?
<> Jaa,, Ik zal er zijn! Ik doe alles hiervoor! Hoe laat?
<> Okee,, is goed. Maar moet gaan, doeeii!!

Zo , dat ging makkelijk. Het is echt erg dat ik dit doe. Maarja,, Alles beter dan ik.. Ik sluit het venster van de chat met Lovemyself-xoxo af en meld me af.

PiepPiepPiep.. Alweer een smsje.
Hij zal toch niet weer van Armando zijn..
Ik klap mn telefoon uit en zie dat het van Ellis is, een goede vriendin van me. Ik heb haar echt al een paar dagen niet gesproken of gezien!

Van: Ellis
Haa! Zullen we 13 Maart samen iets leuks gaan doen? Kom je logeren ofso? Kheb je al lang nie meer gezien.. xx

Nee he! Net 13 Maart! Als ik met die 2 meiden heb afgesproken.. En Ellis kan ik eigenlijk bijna niet afzeggen. We hebben elkaar al een paar dagen niet gezien, en ik weet hoe druk ze het heeft. 13 Maart zal vast de enige dag zijn dat we iets leuks kunnen gaan doen.. Maar die 2 meiden kan ik eigenlijk ook niet afzeggen..

Aan: Ellis
Ja, leuk! 13 Maart is goed, maar ik moet dan wel om 21.00 in het Vondelpark zijn. Kheb daar met iemand afgesproken wat ik niet af kan zeggen. Maar dat zal niet zo lang duren! Xx Hopelijk gaat ze niet vragen met wie ik heb afgesproken om 21.00 nog..
13 Maart.

'OMG! ELLIS!' Ik druk myn vriendin plat van het omhelzen. Ellis lacht breed. 'Haha! Sjemig, ik heb je gemist zeg!' Ze drukt een kus op mijn wang. We gaan naar boven, en luisteren mijn nieuwe cd van Chris Brown, terwijl we onze nagels lakken. We lachen en kijken Wentworth Miller films. De tijd vliegt voorbij. Na het avondeten kijken we nog 2 films van Orlando Bloom en Brad Pitt. Ik kijk op mijn horloge. 'Sh!t, ik moet gaan!' zeg ik en trek mijn afgetrapte AllStars aan. 'Waarheen dan?' vraagt Ellis nieuwsgierig. 'Afspraak, weet je nog?' Ik loop gehaast de kamer uit. Ellis komt me achterna. 'Zal ik meegaan?' vraagt ze bezorgt. 'Nee dankje, ik ga zelf wel even, ben binnen een half uur terug, kies maar een film uit hoor' zeg ik en weg ben ik… Wat voelde dat lullig tegenover Ellis. Dan gaat mn mobiel af.. Ik pak hem uit mn broekzak. Ik zit al zo in de zenuwen voor als ik dadelijk de 2 meiden zie, dat mn mobiel zo uit mn handen trilt, omdat ik um niet stevig vast kan houden. Ik raap hem op van de grond en kijk wie me zo graag wil bellen. 'Nummer Onbekend' staat er. Hmm.. Wie zou dat toch zijn?
Ik druk op het groene horentje om op te nemen.
"Ja", zeg ik vragend. "Hallo, met Kat. Je weet wel, van de chat." "Hoe weet je mn mobiele nummer?" Die heb ik toch niet gegeven zeker! Dat zou wel heel dom van me zijn geweest.. Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat ik dat niet gedaan heb. Als ik mijn fiets tegen een boom zet, zie ik iemand op een bankje zitten. Het is een meisje met goudblond haar en knalblauwe ogen, zie ik als ik dichterbij kom. Ze ziet er een beetje hoewrig uit. Ze heeft een mini rokje, topje waar haar borsten zowat uitrollen, een dunne panty en torenhoge pumps. Sjeemig, wat ziet ze eruit. 'Hooii!' zeg ik terwijl ik naast haar ga zitten. 'Haaay..' zegt het meisje die ik dus totaal niet ken. 'Uhmm.. Ben jij lovemyself-xoxo?' vraag ik verlegen. 'Ja,,' zegt ze, terwijl ze rood wordt. Ondanks het donker kan ik haar heel goed zien, omdat een lantarenpaal op haar schijnt. 'Ik heet Hayleigh, en jij?' Sjit, nu moet ik snel een nepnaam verzinnen, hopelijk heeft ze niet mijn profiel doorzocht. 'Sanne' lieg ik. 'Wacht even hoor,,' zeg ik en loop naar mijn fiets die tegen de boom staat. Ik bel Armando. 'Je kan komen' trilt mijn stem door de telefoon. "Waar moest ik ook alweer heen?", vraagt Armando stoer. "Vondelpark", zeg ik nog steeds trillend. "Ik kom eraan." Hij heeft opgehangen. Ik loop vol zenuwen naar het meisje op het bankje, Hayleigh. "Ik moest even een vriendin van me bellen, dat had ik haar beloofd", lieg ik alweer! "Is goed hoor. Maar zie je mn buikje al goed?", ze lijkt ook zenuwachtig te zijn. Haar buikje? Denk ik bij mezelf. Wat zou ik aan haar buikje moeten zien.. "Je weet toch wel wat ik bedoel he? Ik had het je toch verteld, ik ben zwanger.." "Ohja, sorry. Ik was het even vergeten", zeg ik volgens mij best wel ongeïnteresseerd. "Maar zie je goed dat ik dikker word?", vraagt ze terwijl ze me vol spanning aankijkt. "Nouja, ik zie het wel een beetje.. Maar je bent nog niet echt dik hoor", probeer ik zo voorzichtig mogelijk te zeggen, om haar niet te kwetsen. "Ik was altijd heel slank, daarom zal je me wel niet zo dik vinden. Maar vriendinnen van me die niet weten wat er gebeurt is, vinden me veel aangekomen." Ik hoor een motor om de hoek scheuren, Een zwart gedaante komt op mij en Hayleigh af. Maar aan de platina geblondeerde haren zie ik gelijk dat het Armando is. Als hij dicht bij me staat knijpt hij in mijn achterwerk. 'Haaayy Kuikentje' zegt hij met een grijns. Dan ziet hij Hayleigh staan. Hij grijpt me bij mijn keel en trekt me achter een boom. 'Ik zei 2 meisjes, en wat zie ik hier?!' Ik beef van angst. Ik moet wat doen, ik kan Hayleigh niet zo af laten gaan. Ik realiseer dat ik zo fout ben geweest om haar te laten komen, dat alle woede in me opkomt. Ik trap hem in zijn kruis waardoor er een hevige pijn in zijn hobbel komt. 'Rennen Hayleigh' gil ik. Hayleigh en ik rennen zo hard als we kunnen, maar Armando zit ons vlak op de hielen. Krak. Hayleigh gilt van de pijn, haar voet is dubbel geslagen, door het rennen op de pumps. Armando komt gevaarlijk dichtbij. Wat moet ik doen?! "Auw!" hoor ik Hayleigh gillen. Ik buk naar de grond en pak haar knalroze met blauwe pump op. "Kom, Hayleigh. We moeten rennen!" Ik pak haar hand vast en begin te rennen. Een paar meter verder stopt Hayleigh, ze moet even op adem komen. Na een paar seconden rennen we weer verder. In mn ooghoek zie ik Armando langs ons rijden. "Gnagna, meissies, denken jullie nou echt dat jullie aan mij kunnen ontsnappen?" zegt hij met zn griezelstem. Ineens valt Hayleigh op de grond neer. "OMG! HAYLEIGH! Wat is er?" roep ik vol paniek. Ze grijpt naar haar buik, en ligt op de grond te kreunen van de pijn. "Buikkrampen", hoor ik Hayleigh ineens zachtjes zeggen. Ik wil haar helpen, maar hoe? "Wat sta je daar nou, stom joch!? Help haar, Armando!" Wat zeg ik nou weer voor onzin, hij kan haar toch ook niet helpen.. "Jij bent haar vriendin toch?" zegt hij kattend terug. Ik ga naast Hayleigh op de grond zitten. "Waar komen die krampen vandaan?" vraag ik geschrokken. "Ik denk omdat ik zwanger ben. Dat rennen was er niet goed voor. Ik voelde het na een paar meter al. Daarom stopte ik." En dat had ik allemaal veroorzaakt! Door mij kreeg ze net die krampen. Ik zit helemaal in paniek naast haar. "Kan je staan?" vraag ik voorzichtig. "Ik denk het niet met die krampen, maar ik probeer het." Ik haal me vanalles in mn hoofd, dadelijk is er iets ernstigs aan de hand met haar. En allemaal doordat ik haar met iemand naar bed wou laten gaan. Dat gaat nu dus mooi niet meer door. Hayleigh staat rustig aan op. "Ik ben bij een vriendin logeren hier heel dicht bij. Ga maar mee naar haar" stel ik voor. "Mag dat dan bij haar?" "Ze zijn daar heel aardig, dus ik denk van wel." Als we langzaamaan naar het huis van Ellis lopen, zie ik een moordende blik van Armando naar mij toe. Ellis kijkt op uit een romantische scene, terwijl Jude Law op de tv een meisje zoent. 'Heee!! Wie heb je meegenomen?' vraagt Ellis vrolijk. 'Hayleigh' zegt Hayleigh met haar zachte stem, ze is bijna niet verstaanbaar. 'Hooii! Ik ben Ellis' zegt Ellis opgewekt, die duidelijk niet doorheeft wat er aan de gang is. Ik trek Hayleigh mee naar de badkamer. 'We zeggen niks tegen haar, begrepen?' fluister ik. Hayleigh knikt. Als we de kamer van Ellis binnenlopen, kijkt Ellis verbaast op van haar film. 'Sjeemig, wat was dat nou weer?' vraagt ze een beetje geïrriteerd. 'Niks' zeg ik gauw en ga op het bed zitten. Ik klop naast me, zodat Hayleigh er ook bij komt. 'Hee Ell, je vind het toch niet erg dat ik Hayleigh heb meegenomen he? Ze had haar trein gemist' lieg ik. Gelukkig heeft Ellis niks in de gaten en zegt: 'Nee hoor, hoe meer, hoe beter!' Dan gaat mijn mobiel, een smsje! Van Armando! "Smsje?" vraagt Ellis nieuwsgierig. "Ja", ik ben niet van plan om haar te zeggen van wie. Hopelijk vraagt ze dat niet. "Je hebt toch niet stiekem een vriendje he? Zonder het mij te vertellen." "Nee, tuurlijk niet! We vertellen elkaar toch alles!" lieg ik weer, want ze weet niks van Armando. Hayleigh kijkt me vragend aan. Ze zal het wel gek vinden dat ze niks mag zeggen over Armando. Maar hopelijk zegt ze er ook echt niks over. Ellis knikt. "Oh, ff stil nu. Het is heel spannend op tv." Ellis zit bijna IN de tv, zo dicht hangt ze er tegen aan. Hayleigh moet erom lachen. Ik klap mn telefoon open en lees wat Armando me stuurt.

Van: Armando
Da was niet zo slim van je hè, meissie, om het zo aan te pakken. Je hebt nog een weekje de tijd, als je het niet haalt weet je het hè..

Ik verstijf er een beetje van. "Van wie..?" Dat is nou al de 2e poging van Ellis om erachter te komen wie me smst. "Oh, gewoon een vriendin", zeg ik. Alweer een leugen. Hayleigh gaat even naar de wc, en ik krijg allemaal vragen op me afgevuurd van Ellis. "Wat is er met je zeg? Je bent zo anders dan normaal.." "Wat zou er moeten zijn dan? Je moet je geen zorgen om me maken, want er is echt niks", probeer ik haar gerust te stellen. "Ik geloof je niet. Er is wel iets. Vroeger vertelde we elkaar altijd alles. Waar we heen gingen, van wie we een smsje kregen, wie we meenamen naar iemand anders. Maar het lijkt nu echt of je iets voor me wil verbergen. Je kan het me echt gerust zeggen hoor. Ik kan mn mond wel houden tegen iemand anders. Daar zijn we toch ook vriendinnen voor?" Wat is Ellis toch achterdochtig zeg! Wat moet ik nou zeggen!? "En nog iets, wie is Hayleigh? Je neemt toch niet zomaar iemand mee die je niet kent? Misschien zegt ze wel gewoon dat ze de trein gemist heeft, maar is dat helemaal niet zo!" Ik zou haar zo graag alles vertellen.. Maar is dat wel slim? 'Goed, Hayleigh ken ik van de chat' zeg ik, om van Ellis' gezeur af te zijn. Spreek ik toch nog een beetje de waarheid. 'BEN JE NIET LEKKER OFZO?!' schreeuwt Ellis. 'DAS HARTSTIKKE GEVAARLIJK GEK!' Waarom die woede? Ze is vast jaloers omdat ze mijn enige vriendin is. 'BEMOEI JE ER NIET MEE!' schreeuw ik. Mijn bloed begint te koken. Dan komt de woordenkots: 'JE KAN HET ZEKER NIET HEBBEN DAT IK MEER VRIENDINNEN HEB HE? DAN MOET JIJ EENS LUISTEREN! WEES NIET ZO JALOERS!' Ellis krijgt tranen in haar ogen. Hayleigh komt binnen. 'Wat is er aan de hand?' vraagt ze bezorgt als ze mijn rode hoofd en Ellis' tranen ziet. 'Vraag dat maar aan je vriendin!' hoor ik Ellis schreeuwen. Hayleigh kijkt verbaast naar mij. Ik ben het helemaal zat. 'Kom Hayleigh, we gaan wel naar mijn huis, we zijn hier niet meer welkom.' Ik trek Hayleigh mee de kamer uit, als ik oppeens erachter kom dat ik nog mijn spullen moet pakken. Boos loop k de kamer in en pak mijn tas. 'En jij zoekt het maar uit!' schreeuw ik boos. Ik pak mn spullen en dender de trap af. Hayleigh loopt voorzichtig achter me aan. Ik doe de voordeur open, laat Hayleigh er ook uit, en trek de deur hard achter ons dicht. Als we buiten zijn, barst ik in tranen uit en ga tegen Ellis' huis zitten. Hayleigh komt langs me zitten en trekt me tegen haar aan. Wat een lieve vriendin is ze. Ik ben blij dat ik haar ontmoet heb. Dan voel ik een hand op mn schouder. Ik kijk omhoog, en zie Ellis staan. Ik ga staan en pak haar stevig vast. "Sorry. Ik had nooit zo tegen je tekeer mogen gaan", zegt Ellis tussen de tranen door. "Mij spijt het ook Ellis." "En mij spijt het ook." hoor ik ineens vanuit een andere hoek. Ohja, das waar. Hayleigh is er ook nog bij. "Door mij hadden jullie ruzie." "Nee! Niet waar!" roepen Ellis en ik tegelijk. "Komen jullie nog mee naar binnen?" vraagt Ellis. "Tuurlijk doen we dat! Toch, Hayleigh?" "Ja, helemaal goed." We lopen de trap weer op, dit keer wel rustig. En gaan naar Ellis' kamer. "Ellis", zeg ik vragend. 'Ja?' Ellis kijkt me nieuwsgierig aan. Het is nu of nooit. Dan vertel ik alles aan haar. Als ik klaar ben schrik ik. Hayleigh zat er natuurlijk bij. 'Dus je wou me gebruiken?' vraagt Hayleigh. Gek genoeg klinkt ze niet boos. 'Ja...' snik ik, vol schaamte natuurlijk! Ik kijk op. Hayleigh is op het bed gaan zitten. 'Ben je nu boos?'vraag ik, met rollende tranen over mijn wangen. 'Nee, juist niet, dat is het rare..' hoor ik Hayleigh zeggen. 'Ik ben blij dat je me niet in de steek hebt gelaten met die Armando' zegt ze. Ik sta op van de grond en loop naar het raam. Ik kijk naar een fonkelende ster, het lijkt of de ster beweegt. Dan versteen ik. Daar zie ik het geblondeerde haar. Hayleigh's en Ellis' stemmen gaan langs me heen. Daar staat Armando, onder het raam, met een mes. "Ellis? Hayleigh?", zeg ik met een hele dode stem. "Ja, wat is er?" vragen ze tegelijk. "Kom is." Ik voel twee schouders langs me komen staan, die van Ellis en Hayleigh. "Armando", is het enige wat ik kan zeggen. "Mes", komt er een paar seconde later ook nog uit. Ik hoor aan Hayleigh's adem dat ze ook verstijfd, en doodsbang is als ze Armando met een mes ziet staan. Ellis doet het gordijn dicht. Dan kan hij niet zien dat we hier staan. Ik voel twee handen die mn armen vastpakken. Ze duwen me voorzichtig richting Ellis' bed. Net voordat ik er ben, val ik om. Gelukkig op het bed. Het is zwart voor mn ogen, en het lijkt wel of ik weg ben van de aarde. Dan ineens, na een paar minuten gelegen te hebben zonder iets te voelen, word ik op en neer geschud en doe ik mn ogen voorzichtig een beetje open. Ik zie twee meisjes. "LEILA?", roepen ze in paniek. Wat nou Leila, denk ik. Als ik wil vragen wat ze bedoelen en wie ze zijn, krijg ik geen geluid uit mn keel. Tik. Tik. Ik schrik. Hayleigh en Ellis slapen al lang, maar ik ben klaar wakker. Tik. Tik. Het geluid komt bij het raam vandaan. Ik loop naar het raam en schuif het gordijn een stukje open. Shid. Niet weer he? Ik open het raam en klim naar buiten, en ga op het platte dakje onder me zitten. Het dak van de badkamer. Het blonde haar komt naar boven en nog geen minuut later zit Armando naast me. Waarom ben ik eigenlijk naar buiten geglipt? Niet veilig. 'Wat doe je hier?' vraag ik, doodsbenauwd. 'Je waarschuwen, kuiken!' fluistert Armando met zijn schelle stem, zodat het bijna schreeuwen lijkt. 'Je hebt tot volgende week vrijdag, of anders kan ik mijn condoom wel pakken' waarschuwt hij me. Brr.. Wat een engerd. 'En nu WEGWEZEN!' Snel klim ik door het raam en sluit het achter me, uit angst dat hij me achterna komt. Het raam klapt achter me dicht, en Ellis word wakker. 'Wattisuraandehand?' mompelt ze. 'Ik vertel het morgen wel, weltrusten' zeg ik en kruip in mijn slaapzak.
Midden in de nacht word ik nog een keer wakker. Ik voel met mn hand naast mn slaapzak om mn mobiel te pakken. Half 4, gaap! Ik kijk in het donker naar het plafond. Ellis heeft er van die glow in the dark sterren op geplakt. Ik denk weer aan toen ik even van de aardbodem verdwenen was. Wat was dat eng zeg. Gelukkig hadden Ellis en Hayleigh nog even gewacht met iemand om hulp vragen. En was ik ook weer snel weer op aarde. En die ruzie met Ellis was ook verschrikkelijk. En net Armando die me nog even bang kwam maken. Wat een rotdag zeg. Ik ga maar snel slapen.

8.00 , dat is laat genoeg om Ellis en Hayleigh wakker te gooien met kussens. Ik doe zo zachtjes mogelijk en pak 2 kussens van Ellis' bed af. Eentje voor Ellis' hoofd en eentje voor Hayleigh's hoofd. "Aaaah!", is de reactie van Ellis. Maar als ze ziet dat ik het ben begint ze toch te lachen. Hayleigh wordt al van Ellis' gegil wakker. Dus het kussen voor haar gooi ik maar in haar wakkere gezicht. Dan gaat ineens de bel. Wanneer Ellis de deur opentrekt, staat er een grote forse agent voor de deur. Ik schrik me dood. Ik heb dagenlang nachtmerries gehad over dat een agent me wilde meenemen omdat ik dit Hayleigh had aangedaan. Zou hij voor mij komen? 'Hoooii!' zei Ellis doodleuk, 'Hallo mevrouw, ik heb begrepen dat Hayleigh Dijkers hier overnacht?'vraagt de agent, met zijn ruwe stem. Bah! Wat een engerd! Ik voel Hayleigh trillen, omdat ze vlak achter me staat. 'Ja dat klopt meneer' zegt Ellis, overdreven zwaar beleefd. 'Aah! Ik zie haar al!' buldert de agent, terwijl hij de foto in zijn hand vergelijkt met Hayleigh. 'Ik moet eens een hartig woordje met jou spreken dame!' zegt hij en trekt wenkt haar naar voren. Langzaam loopt Hayleigh, alsof ze erheen word gezogen. 'Volgens je moeder is dit van jou?' en laat een dagboek zien. Vast van Hayleigh. Je ziet dat ze schrikt. 'Dat klopt' zegt ze snel. 'En dít ook?!' zegt de schelle stem, en hij haalt een mes uit een zakje, rood van het bloed. Ik zie dat Hayleigh helemaal staat te trillen. Dan wordt het hard gehuil. "Zegt ze dat?", komt tussen het huilen door, zachtjes uit haar mond. De agent kijkt haar strak aan. "Nou? Is het van jou?" "Kunt u misschien over een uurtje terugkomen?", vraagt Ellis aan de agent. "Oke, maar dan wil ik wel antwoord. En als jullie niet thuis zijn dan, zwaait er wat, dames." "Tuurlijk", komt nog net zo netjes als daarnet uit Ellis' mond.
Ellis doet de deur dicht en loopt met Hayleigh naar boven. Ik omhels Hayleigh. Als we gaan zitten op Ellis' bed, verteld Hayleigh vanalles wat we nog niet over haar wisten. "Dat mes, dat is niet van mij. Jullie moeten me geloven." "Tuurlijk doen we dat!" "Ik zal het uitleggen." "Mijn vriendin, Anna, kwam altijd heel veel bij mij thuis. We waren vriendinnen voor altijd. Maar toen ineens ging Anna veel afvallen, ze dacht dat haar vriendje haar te dik vond. Toen hij het uitmaakte omdat je bijna haar botten zag, stortte ze helemaal in. Ze wou niks meer. Haar opa overleed kort daarna. Ze had er heel veel verdriet van. Ze kwam op het idee om naar haar opa te gaan, dus om zelfmoord te plegen. Ze kwam het alleen mij vertellen, we zaten samen op mijn bed, en ik kon het niet geloven. Ze mocht niet van mij. Hoe kon ik ooit zonder haar verder leven!? Ze had alles al gepland, en overal nam ze haar mes mee naar toe. Ik moest even naar de wc en zei haar dat als ik terugkwam, we er even goed over zouden praten. Natuurlijk deed ik zo snel mogelijk op de wc. Toen ik mijn kamer weer in liep zag ik Anna liggen op mijn bed, vol bloed, met haar mes erbij. Ik schrok me kapot, en barstte in tranen uit. Mijn moeder kwam kijken wat er was, en ze gaf er mij altijd de schuld van." 'OMG!' Ik kijk Hayleigh aan. Ze gaat schokkend verder. 'Mijn moeder en de moeder van Anna waren goede vriendinnen. Toen heeft mijn moeder gezegd tegen de moeder van Anna, dat ik haar had vermoord. Anna's moeder stookte mijn moeder tegen me op, en zorgde er uiteindelijk voor dat ik uit het huis werd geplaatst'. Hayleigh kijkt naar beneden. 'Nu woon ik in een pleeggezin, ze zijn echt superlief voor me, maar mijn moeder is natuurlijk anders..' Hayleigh loopt naar het raam toe. Ze steekt haar been uit het raam. Langzaam laat ze zich naar beneden zakken. Ik ren naar het raam toe. 'Hayleigh!' Ik trek haar terug naar binnen. 'Ben je gek geworden?!' Ellis duwt me weg en slaat haar arm om Hayleigh aan. 'Probeer je vaker zelfmoord te plegen?' vraagt ze streng. Hayleigh bloost en knikt. Ze gaat weer op Ellis' bed zitten en verteld erover. "Iedereen gaat bij me weg. Ik raak iedereen kwijt.." "Maar dat wil toch niet zeggen dat je zelf ook maar 'weg' moet gaan. Wij zijn er toch nog voor je?! En je pleeggezin toch ook?", zeg ik bezorgd. "Ja, en mn vader leeft waarschijnlijk ook nog ergens. Hij en mn moeder zijn gescheiden toen ik 11 was. Ik moest bij mn moeder blijven, terwijl ik eigenlijk liever bij mn vader was. Mn vader is toen heel ver weg gegaan, ergens in China ofzo. Hij heeft geen contact meer met mij gezocht. Ik was er heel verdrietig over. Later toen dat gebeurde met Anna, had ik ook weer heel veel verdriet over mn vader. Als ik bij hem was, had mn moeder mij daar niet de schuld van gegeven. Ik zit er ook mee dat Anna's moeder mijn moeder en mij zo uit elkaar probeerde te halen. Ze haatte me, omdat mijn moeder haar dat grote leugen had verteld. Het kan denk ik nooit meer goed komen tussen mn moeder en mij. Weetje, mn grootste wens is dat ik mn vader ooit nog zie" Hayleigh zucht. We kijken nog een tijdje uit het raam, dat ik veilig heb gesloten, als we schrikken van de deurbel. De politie zeker. Snel doen we open, want anders krijgt tie weer zo'n dreigende stem. 'Hallo dames, uitgepraat?' zegt hij en grijnst breed. Bah! Ik haat hem nu al! 'Ja, meneer de Agent' zegt Ellis. Hij duwt Ellis en mij de trap op. 'Ga maar naar boven, ik praat met deze jonge dame'. Nu word Ellis boos: 'EN WIE ZEGT DAT U IN MIJN HUIS MAG KOMEN?!' schreeuwt ze bijna. De agent doet een stap dichterbij. 'Daar heb ik toestemming voor, brutaal nest, EN NU NAAR BOVEN!' We rennen de trap op, voordat hij ons een mep verkoopt. We proberen om door het trapgat te luisteren naar het gesprek. Ik hoor Hayleigh huilen. De agent spreekt nogal luid. 'Dus begrijp ik dit goed? Je hebt niemand vermoord?' Hayleigh knikt. 'Maar we hebben geen bewijs' gaat de agent verder. 'We gaan dit tot de bodem uitzoeken. Jij gaat met mij mee naar het bureau, meisje' We horen Hayleigh naar boven komen. Ze doet de deur open, en valt in onze armen. "Oh Hayleigh. Wat erg voor je", zegt Ellis geëmotioneerd. Ze huilt er zelf ook bijna van. "Ik weet het," zegt Hayleigh,"maar ik moet nu mee naar het bureau. Daar willen ze met me praten. En ik denk dat ze ook nog mn moeder gaan overhoren." "Ze zullen vast ook je kamer willen doorzoeken, en dat mes op vingerafdrukken controleren." wat heb ik een medelijden met haar zeg. Ze maakt wel heel veel mee. "Ja, maar mn moeder zal mn oude kamer vast helemaal vol spullen hebben staan ofzo. Dus dan kunnen ze daar niet eens kijken. En misschien werkt ze ook niet mee, en gaat ze op het bureau wel glashard zitten liegen dat ik het wel gedaan heb.." Hayleigh wordt er een beetje bang van. "We moeten erop vertrouwen dat het allemaal goed komt, Hayleigh." Ellis kijkt overal toch wel een beetje positief tegenaan. "Nou, ik ga meiden. Ik zie jullie straks weer, en dan vertel ik alles." Hayleigh loopt richting de deur. "Tot straks, lieverd." Wanneer ik de voordeur hoor dichtslaan, ren ik naar het raam. Ik zie nog net dat Hayleigh in de auto word geduwd, en wegrijd. De tranen springen in mijn ogen. 'Hee, gaat het wel?' Ellis legt haar hand op mijn schouder. 'Hayleigh is.. Hayleigh is..' Ik kom niet verder dan die woorden. 'Wat is Hayleigh?' vraagt Ellis. Ze klinkt echt lief. 'Hayleigh is zwanger..' zeg ik dan. Dat is er uit. Ellis kijkt me verbaast aan. Zo zitten we een tijdje, totdat we wakker worden geschud door een smsje. Als het maar niet weer van die domme Armando is, want dat kan er niet nogeens bij. Shidd, Dus Wel! Van: Armando

Schiet een beetje op. Je hebt niet lang meer. Ik wacht op iemand, en snel! Mijn bed is koud en wacht op twee meisjes, of jou!
__________________________________

Shidd! Wat een gluiperig smsje!
Ik krijg er de rillingen van. Ik wil het smsje net verwijderen, als mijn mobiel afgaat. Van schrik laat ik mijn mobiel vallen. Op het schermpje staat het nummer van de huistelefoon. Helemaal vergeten! Ik moet ook nog naar huis! Maar ik kan Hayleigh niet bij Ellis achterlaten, die gaat weer helemaal uitzoeken, en dat word weer zo hinderlijk. Ik druk mijn moeder snel weg. "Maaruu, vertel het nou nog is van Hayleigh, maar dan rustig, dat ik het ook kan begrijpen." Ellis klinkt nieuwsgierig. "Hayleigh is verkracht door een of andere vieze vent die ze niet kent. En daar is ze nou dus zwanger van." "OMG!" Ellis' mond valt open. "Ik schrok er ook van", zeg ik behoorlijk rustig. "Hoelang al?", vraagt Ellis. Maar nu klinkt het eerder benieuwd. En geschokt. "Bijna 3 maanden geloof ik." "En wat nu? Gaat ze abortus laten doen? Dat kan geloof ik nog tot de foetus 5,5 maanden is." "Ik weet het niet. Ik wilde het haar niet vragen sinds we bij jou waren, omdat jij het nog niet wist." "Wat maakt die meid toch veel mee, zeg", nu klinkt Ellis bezorgd. "Ja, inderdaad. Maar als er iemand iets over zegt tegen Hayleigh, ben ik het. Want ze weet niet dat jij het ook weet." "Tuurlijk. En nog even iets, van wie kreeg je net een smsje? Je schrok er van zag ik." Ik kan het haar gelukkig vertellen. Ze weet het toch al. "Van Armando." "Mag ik eens lezen?" De nieuwsgierige Ellis. Ik geef mn samsung ding aan Ellis. Eigenlijk wil ik graag een nieuwe, maar ik heb nog net niet genoeg geld voor HET mobieltje wat helemaal in is. Ellis' mond valt zowat open als ze het smsje leest. "Hoe ga je dit oplossen?" Bezorgde Ellis. "Ik ga in ieder geval niet met hem naar bed. En ik heb van mn stomme actie om andere meisjes te zoeken wel geleerd dat dat ook geen optie is. Ik heb echt geen idee." Goede Tijden, Slechte Tijden,.... zingt mn mobiel ineens. Owhja, die heb ik ingesteld als mn ringtone! "Onbekend", zegt Ellis. "Geef eens." Ik krijg mn mobiel van Ellis en zie dat ik het nummer niet ken. Ik pak hem niet op, als ik het nummer niet ken, zal het ook wel niet belangrijk zijn. "Wat doe jij nou?!" Geschokte Ellis. "Doe ik iets verkeerd?" Ik heb echt geen idee waar ze het over heeft. "Misschien was dat Hayleigh wel! Dat weet je toch niet?" Het wordt nu meer boze Ellis. Daar had ik nog niet aan gedacht. Goede Tijden, Slechte Tijden,.... Ringtone begint weer opnieuw. "Neem op!" 'Hallo?' klinkt een schorre stem. 'Uhh.. Hallo?' herhaalt de stem zich weer, nu wat harder. Snel zeg ik door de hoorn: 'Met mij, wie spreek ik?' Ik durf mijn naam niet te zeggen, omdat het misschien wel een wildvreemde is. 'Met Hayleigh' zegt ze. Ik zet mijn mobiel op de luidspreker-stand, zodat Ellis mee kan luisteren. 'Heee! En? Hoe is het gegaan?' vraag ik snel. Het is even stil. 'Mijn moeder heeft tegen de politie gelogen dat ik het heb gedaan. Ik moet hier 2 dagen blijven, want er komt een groter verhoor' zegt ze dan. Mijn adem stokt in mijn keel. 'WAT?!' hoor ik mezelf gillen. Meteen heb ik spijt, dit is natuurlijk niet leuk voor haar. 'Vertel eens wat er is gebeurt' vraag ik dan, iets rustiger. "Nou, ik heb dus verteld wat er was gebeurd met Anna en hoe mn moeder reageerde. Ze vonden dat een gekke reactie van een moeder, en toen hebben ze haar opgebeld en gevraagd of ze naar het bureau wilde komen. Die koppige moeder van me wilde eerst niet, maar toen ze zeiden dat het om mij ging en de dood van Anna, kwam ze toch maar." Ellis en ik kijken elkaar geschokt aan. Allebei onze monden staan open. Hayleigh gaat weer verder. "Ik werd even in een aparte kamer gezet, omdat ze met mn moeder alleen wilden praten. Ik weet dus niet wat ze precies gezegd heeft, maar het kwam erop neer dat ze mij de schuld van alles gaf." Hayleigh begint te huilen. Ik zou haar zo graag willen troosten, maar dat gaat een beetje moeilijk door de telefoon. "Oh, lieve schat toch. Wat erg voor je", de medelijdende Ellis. "Ja, idd. Maar waar ben je nu dan? En je zegt dat je daar waarschijnlijk nog 2 dagen moet blijven, maar je hoeft dan toch niet in een cel ofso?" Ik kan het me moeilijk voorstellen. Wanneer ik de telefoon op hang, kan ik mijn tranen niet meer bedwingen. 'Ik ben even weg' zeg ik tegen Ellis, en loop naar buiten. Eindelijk rust. Ik ga onder een boom zitten. De tranen stromen over mijn wangen. 'Hee, wat is er?' vraagt een jongensstem bezorgt. Ik kijk op. Het is een lange jongen, ongeveer 17 jaar en bruin haar. Zijn grijze ogen steken er mooi bij af. "Er is niks' zeg ik snel en sta op. Wat doet hij hier? Ken ik hem? Snel loop ik door, maar als ik zie dat ik gevolgd word, draai ik me om. 'Wat moet je?' zeg ik, waarschijnlijk onverstaanbaar, omdat ik zo luidruchtig snik. 'Niks' mompelt hij. Hij draait zich om en loopt weg. Dan houd hij zijn pas in en komt weer naar me toe. 'Wat?!' vraag ik en kijk hem niet aan. Hij is veel te knap. 'Niks' zegt hij weer. Ik heb meteen spijt van mijn felle reactie. 'Sorry' verontschuldig ik me. 'Het is goed, Ik ben Mike' zegt hij. BOEM! Verliefd.
Ik blijf maar naar hem kijken. Wat een mooie lippen heeft hij ook, zou ik die ooit mogen voelen? "Loop je even mee naar het parkje?" En wat een stoere liefdevolle stem heeft hij zeg! "Ja, is goed hoor." Ik voel dat hij mn hand pakt. Een zachte warme hand. Ineens schiet ik weer vol tranen. Het lijkt op een dejavu, maar ik heb dit toch echt al eens meegemaakt. Toen met Ashton, toen hij me mee uit eten had genomen. En me vroeg om met die engerd naar bed te gaan, zodat hij geld zou krijgen. De tranen rollen weer over mn wangen. "Wat is er? Je kan het me vertellen hoor." "Sorry. Je ziet me meteen van mn beste kant." Het sarcasme druipt eraf. "Geeft niet. Ik heb ook zo mn zwakkere kanten." Wat is hij lief zeg. Maarja, dat dacht ik ook bij Ashton, en daar zat ook vanalles achter. Ik hoop dat ik nog ooit een jongen echt kan vertrouwen. "Het is een lang verhaal", zeg ik in de hoop dat hij het niet wil horen. "Ik heb de tijd." En hij is nog slim ook. Maar in dit geval niet in mijn voordeel. 'Goed' zeg ik en begin aan mijn verhaal. Als ik klaar ben kijkt hij me met grote ogen aan, hij lijkt net een hond. 'Wat vreselijk!' klinkt er dan uit zijn mond. 'Ja, ik weet het' zeg ik. 'Ik durf niemand meer te vertrouwen' Mike kijkt me meelevend aan. 'Dit kan zo niet langer, ga toch naar de politie' zegt hij dan. 'Hallo? Ga je voor vader spelen ofzo?' vraag ik, iets te aangebrand misschien. 'Sorry hoor, ik wil alleen maar helpen' zegt Mike en gaat een stap achteruit. Mietje. 'Ik heb niemand nodig' zeg ik met tranen in mijn ogen. 'En jou dus ook niet' Ik duw hem opzij en loop terug naar Ellis huis. Mike pakt mijn hand en trekt me naar zich toe. 'Kom op nou Leila, je hebt hulp nodig!' zegt hij. 'En.. En ik ook' zegt hij erachteraan. 'Ohjaa? Dus je papt alleen met me aan, omdat je zelf problemen hebt, die ik moet oplossen?' raas ik er gelijk achteraan. Sukkel. Wat doe je nou. Je verpest alles. 'Nee, gekkie! Ik wil je echt helpen!' zegt hij, en kust mijn voorhoofd. Ohnee, net mn enige puistje zit op mn voorhoofd! Als hij dat maar niet voelde, dan wil hij me vast meteen niet meer. Okee, ik geef toe, ik zat fout. Hij bedoelt alles vast heel goed. Hij kijkt me diep in mn ogen aan. Ik kijk terug. Zn lippen komen steeds dichter bij de mijne. Er is een kleine aanraking van onze lippen, maar dan hoor ik Ellis roepen. Ik schrik en ga snel een meter van hem af staan. "Leila!" Ik zie Ellis' hoofd uit haar raam steken. "Ellis!" roep ik heel nep-enthousiast terug. Misschien heeft ze niks in de gaten. "Wat ben je aan het doen? Ik mis je!" Ze kijkt me aan met van die lieve oogjes, voor zover ik haar vanaf zo'n 10 meter zie dan. "Ik kom zo!" Ik zie een glimlach van Ellis. Ze doet het raam weer dicht. Mike pakt mn hand en trekt me op een bankje in het park. "Heb je nou wel tijd om me te zoenen?" Wat klinkt hij verliefd zeg. Ellis zal me wel gek vinden dat ik dit afsla. Het is me gewoon iets te snel. "Sorry", is het enige wat ik tegen hem zeg. Ik sta op van het bankje, kijk hem aan en ren naar de boom waar Ellis en ik vroeger altijd gingen zitten als we ergens mee zaten, of ons verdrietig voelde. Ik laat me tegen de boom aanzakken. Met mn hoofd in mn armen en mn armen op mn benen. Ik ben ook zo stom! Krijg ik de kans met zo'n leuke jongen, verpest ik het weer. Maar toch sta ik achter mn keuze om hem nog niet te zoenen. Ik ben gewoon nog teveel met Ashton & Armando bezig. Ik hoor een zware stem die mn naam roept. De stem lijkt niet op die van Mike. Hij komt dichterbij, hoor ik. Dan voel ik een vinger op mn schouder tikken. Ik schrik omhoog en kijk recht in de ogen van... Tja, wie was hij ook alweer? Hij ziet er bekend uit, maar voel wel negatieve dingen als ik hem zie.
"Ik kom je er nog maar even herinneren." Wat is dit nou weer zeg!? Waaraan herinneren? "Wie ben je?" klinkt mn voorzichtige stem. "Ach, ken je me niet meer? Maurice, zo heet ik." OMG! Nee, niet Maurice. Hij zou me iets aandoen als ik niet met Armando naar bed ga.
"Maar ik heb toch nog een halve week?" Zo probeer ik me dr maar een beetje uit te lullen. "Ja. Het is gewoon goed bedoeld", zegt zn mannelijke, zware, schorre, gemene stem. Gelukkig loopt hij weg. Ik loop terug naar Ellis' huis. "Leila!" Ik kijk om me heen. Dit keer is het een mannelijke lieve stem. Hij lijkt op die van Mike. Ik begin te rennen, ik hoef hem nu niet te zien. Ik zie niet of het wel echt Mike is, maar iemand komt me achterna gerend. Snel ga ik de hoek om en bel aan bij Ellis. Ik droog mn tranen nog net voordat Ellis open doet. "Lieverd!" Ellis' lieve stem. "Haaay!" Hopelijk klink ik niet overdreven nep-blij. Goede Tijden, Slechte Tijden,.... Mn ringtone. Zonder te kijken wie me belt, neem ik op. "Leila" "Hayleigh hier." Ik zet hem maar even op de luidspreker, dan kan Ellis meeluisteren. "Ik heb de mensen hier gesmeekt of jullie even mogen komen.." Ik zie Ellis beginnen te glunderen. "En? Mag het?", mn nieuwsgierige stem. "Jaa!" "Oh, wat fijn! We komen er aan hoor!"
Als we aan komen rennen, zien ik Hayleigh, die ons staat op te wachten. Ze wilt naar ons toe rennen, maar ze wordt weer terug geduwd door de agent. 'Hayleigh!' gil ik. Hayleigh straalt, maar in haar ogen zie ik verdriet. Ik probeer haar een knuffel te geven, maar de forse agent duwt me van haar af. Tss,, wat denkt hij! We lopen naar een klein kamertje. Ik ga op de houten stoel zitten, die kraakt als ik erop zit. Brr.. Wat is het hier koud. Ellis komt naast me en kruipt tegen me aan. 'Zou die agent blijven?' fluistert ze in mijn oor. Ik haal m'n schouders op en bekijk hem nog eens goed. Hij is groot en heeft zwart haar. Zijn varkensoogjes glinsteren. Er is iets raars met die man... Ik schrik op uit mijn gedachten als ik iets hoor kraken. Die dikke agent zakt vast door zijn stoel heen. Ik giechel even. De man kijkt beledigend op. Hij wijst Hayleigh de stoel naast hem aan. Hayleigh laat zich op de stoel zakken. 'Uhm.. Meneer, kunnen we even privacy hebben?' vraagt Hayleigh snel. "Heel even dan, dames." "Dankje!" Gelukkig is Hayleigh's stem toch nog wat vrolijk voor deze situatie. We lopen een kamertje in en gaan zitten op de stoelen die er staan. Toevallig zijn het er precies drie, anders had er eentje moeten staan. De muren zijn maar saai hier. Gewoon wit. Het enige wat dan nog een beetje kleur brengt is de grijs met blauwe klok die er hangt. Ik zie dat het 20.00 uur is. En ik zou eigenlijk ook nog mn moeder bellen, misschien mag ik dan nog tot morgen, zondag, bij Ellis blijven slapen. Maar nu eerst dit met Hayleigh. "Tja, ik moet hier dus nog een nachtje blijven", ze klinkt nu al niet meer zo vrolijk als daarnet. "Meid toch", zegt Ellis met nu verschillende 'emoties' in haar stem. Ineens vliegt de deur open. "Wat Doe JIJ hier?" Met echt de nadruk op 'jij'. Ik heb echt geen idee wie ze is, maar het lijkt erop dat ze Hayleigh kent. Ik kijk naar Hayleigh, net als Ellis. Maar Hayleigh kijkt alleen maar naar dat meisje. "Jewel!" Hayleigh's stem klinkt verrast. "Ja, ik ben het! Helemaal!" Jewel heet ze dus. Leuke naam. Ik bekijk haar is even goed. Wat is ze lang zeg! Ik schat haar zo'n 1,76 meter. Ik ben echt jaloers op haar mooie lange wit blonde haar. Zo'n mooi haar heb ik nooit gehad, en zal ik ook nooit krijgen. Ze lijkt wel model als ik haar zo zie. Een slanke, mooie meid, echt perfect als model! "Jou heb ik echt al heel lang niet meer gezien, Jewel" Hayleigh gaat steeds enthousiaster klinken. "Nee, ik jou ook niet. Maar wat doe je op het politiebureau?" "Uhm, hoe kan ik dit goed uitleggen..? Je weet wel, toen Anna zelfmoord pleegde?" De zenuwachtige Hayleigh komt weer terug. "Ja, dat was echt afschuwelijk." "Toen heeft mijn moeder mij er altijd de schuld van gegeven, omdat het op mijn bed gebeurde." Ik zie dat Hayleigh probeert haar tranen terug te dringen. "Dat meen je niet zeg! En de moeder van Anna en Daisy? Zij gaf er jou toch niet de schuld van?" Jewel wordt ook emotioneel zie ik. “Jawel, mijn moeder kon haar er wel van overtuigen dat het mijn schuld was.” “Wat erg voor je.” “Laatst stond er een politieman aan de deur. Hij had het mes van Anna vast, en zei dat ik mee moest komen naar het politiebureau. En nu zit ik hier dus. Gelukkig mochten Leila en Ellis even komen. Anders zat ik hier echt helemaal alleen.” Er rolt een traantje over Hayleigh’s gezicht. Jewel kijkt Ellis en mij aan. “Jullie zijn haar vriendinnen?” Ik merk dat Jewel ook een brok in haar keel heeft. “Ja”, antwoord ik op haar vraag. “Jewel!” Er stormt een grote man de kamer in. Ik zie dat ze er van schrikt. “Ja?”, klinkt haar bange stem. “Wat doe jij hier? Kom jij is gauw mee!” Jewel kan nog net even ‘Doei’ zeggen tegen Hayleigh, Ellis en mij. Ze wordt de kamer mee uitgetrokken en de deur knalt hard dicht.
Ik hoor nog net dat de agent aan Jewel vraagt wat ze hier deed. Ik hoop maar dat hij niet te boos op haar wordt. De deur gaat weer open, en er komt een andere agent binnen lopen. Hij heeft een gemene lach en zijn ogen staan niet helemaal goed, het lijkt wel of hij een beetje scheel kijkt. "Dames, dit was het dan, jullie gesprek. Hayleigh gaat met mij mee, en jullie gaan weg." Ik kijk Ellis verbaasd aan. Ik had Hayleigh nog veel meer willen zeggen en vragen. "Dat kunt u niet maken, meneer!" Ellis reageert er fel op. "Niet zo brutaal, meisje." Wat een botte reactie. Echt iets voor een agent. Ik sta maar op, en loop naar Hayleigh toe. Ik zie dat Ellis zich erbij neer legt, en ook opstaat. We omhelzen Hayleigh nog even. "Als ik het mag, bel ik jullie zo snel mogelijk weer op!" Wat lief dat Hayleigh dan Ellis en mij als eerste op wil bellen. De agent pakt Ellis bij haar arm en duwt haar het kamertje uit. "En jij ook eruit!" Dat had ook wel wat aardiger gekund. Ik loop maar snel achter Ellis aan. In mijn ooghoek zie ik dat de agent Hayleigh vast pakt, en haar meeneemt naar een ander kamertje. Als we buiten staan, zoeken we onze fiets op. Kud, de mijn voorwiel is gebogen door de wind. De regen die in ons gezicht klettert kan er ook nog wel bij. Op weg naar huis zwijgen we een tijdje. Opeens rem ik, bijna zo hard dat ik van mijn fiets val. Ellis schrikt en stopt ook. Mijn adem stokt in mijn keel. Dat is Ashton. Ik probeer me nog te verstoppen, maar hij heeft me al gezien. Shiit.. Hij komt naar me toe! Mijn adem stokt en ik heb genoeg gezien. 'Karren!' schreeuw ik zowat tegen Ellis. We wachten geen moment, en springen op onze fiets en gaan er vandoor. We hebben tegenwind, dus fietsen gaat langzaam. Ik voel de adem van Ashton zowat in mijn nek, omdat hij nu vlak achter ons rijd met zijn brommer. Opeens voel ik dat hij mijn bagagedrager vastgrijpt. Hij probeert me uit balans te halen door hard ermee te bewegen. Ellis komt dichter naast me rijden, en geeft Ashton een keiharde klap op zijn hand. Hij gilt het uit en laat los..' Ik krijg jullie nog wel' schreeuwt hij ons achterna. Ashton rijdt gelukkig snel weg. Ik kijk hem nog even na of hij wel echt weg gaat. "Omdraaien!" schreeuwt Ellis in mijn oor. Ik heb geen idee waarom ze om wil draaien. Misschien wil ze Ashton wel achterna gaan, maar dat zou toch nooit lukken omdat hij met zijn brommer is. Ellis snijdt me zowat af, zo snel draait ze om. Ik ga maar snel achter haar aan. Ze stopt bij het politiebureau, gooit haar fiets op de grond en rent naar binnen. Voordat ik mijn nieuwe fiets op slot heb kunnen zetten, komt Ellis alweer naar buiten gerent met een agent die ze stevig vasthoudt. Voor het geval dat hij niet mee komt waarschijnlijk. Ellis wijst met haar hand naar rechts, waar Ashton door reed. "Maar wat heeft hij dan gedaan?" Volgens mij heeft Ellis nog niks aan de agent verteld. "Ga hem nou maar snel achterna!" Ellis kan er niet tegen als iemand niet precies doet wat zij wil. Ashton is vast allang thuis, maar dat zal Ellis niet in de gaten hebben. "Sorry, mijn vriendin draait geloof ik een beetje door." Nu we steeds dichter bij Ashtons huis komen, komen de rillingen weer terug. Ik denk aan Ashton, Armando, Hayleigh. De gedachten vliegen door mijn hoofd. Het is onbeschrijfelijk. Ik schrik op uit mijn gedachten door het gebonk van de agent op Ashtons deur. Hij woont al op zichzelf. Een blond meisje met een handoek om haar heen gebonden doet open. Ze lijkt verbaasd. 'Hallo, wat moeten jullie hier?' Het lijkt erop dat ze net uit bed met de viezerik is gekomen. Ze trilt een beetje, maar ze probeert het weg te duwen. 'Wat doen jullie hier?' herhaalt ze. Het blonde meisje loopt weg en haalt Ashton erbij. 'Wat is dit?' vraagt hij, heel onschuldig. Het liefst zou ik hem willen slaan nu. Een beetje heilig doen nu he? 'Is er iets?' vraagt hij als de agent hem doordringend aankijkt. 'Gaat u maar even mee naar het bureau' zegt de agent, en wil Ashton bij zijn polsen beet pakken. Ashton rukt zich los. 'WAT IS DIT?!' buldert hij. Shiit! Ashton weet natuurlijk nog niet dat ik niet met Armando naar bed ben geweest. En Armando heeft Ashton vast ook al betaald. We moeten hier snel weg. "Leila? Wat is dit?" Ashton heeft echt geen idee. "Stop!" roep ik tegen de agent. Ik wil niet dat Ashton erachter komt dat Armando en ik gelogen hebben tegen hem. Want dan krijg ik vast nog meer problemen met hem. Gelukkig laat de agent Ashton los. Ellis kijkt me nietbegrijpend aan. "We zijn op het verkeerde adres. We bedoelde eigenlijk iemand anders." maak ik er maar snel van. Alweer zo'n blik van Ellis. "Oké dan. Sorry." zegt de agent tegen Ashton. "Ja, dat zou ik ook maar zeggen!" Ashton is flink boos. Hij gooit de deur dicht. "Wat was dit nou, Leila?" Ellis lijkt best boos. "Ik leg het allemaal uit. Maar liever niet op straat." "Gaan jullie dan maar even mee naar het politiebureau, dames." Gelukkig klinkt de agent niet boos. We lopen achter hem aan, en ondertussen voel ik dat Ellis me aankijkt. Maar ik kijk niet terug. Ik kijk naar het gat in het plafond. Ik weet nog dat Ellis en ik toen we klein waren, altijd proppen papier erin duwden. Het is nog steeds niet gemaakt. Ik voel de starende blik van Ellis in mijn rug. Ik krijg er kriebels van. Op zulke momenten zou ik het liefst naar huis willen gaan, naar mam. Of naar pap.. Hoe zou het met hem zijn? De laatste keer dat ik zag was 3 weken geleden, in het ziekenhuis. De herrinderingen komen terug.. Toen ik hoorde dat mijn vader hersentumor had, ben ik zo geschrokken. Het was vorig jaar. Mijn vader had een auto-ongeluk gehad en dokters gingen hem voor de zekerheid onderzoeken. Ik moest in de kamer wachten. Ik weet het nog goed. Ik keek TV in het wachtkamertje, naar Totally Spies, omdat de afstandsbediening nergens was te vinden. Toen werd ik geroepen door een verpleegster, die later vertelde dat mijn vader hersentumor had. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik had net op school iets geleerd over tumor, bij biologie. Niet te geloven dat.. 'Leila?''Leila?!' Ellis schud aan mijn arm. Auw, je doet me pijn, stom mens, wil ik eruit flappen, maar ik houd me in. 'Huh, wat?' zeg ik, zogenaamd verbaast. Ellis kijkt me aan, met die starende blik van haar. Ze is nogsteeds boos op me, nadat wat er vanmiddag was gebeurt. 'Waarom liet je hem gaan?' vraagt Ellis. Ze lijkt al gekalmeert, maar ik weet dat er nogsteeds vuur uit haar ogen vlamt. Dan vertel ik het haar maar. Het vuur lijkt gedoofd, want Ellis doet nu wel redelijk normaal. Als ik klaar ben, zucht ze even. Het is stil. Hoe laat zou het zijn? Ik draai me weer op mijn rug, en staar naar het gat. Waarom is niet alles gewoon als vroeger.. Door Ashton zit ze in de problemen. Opeens word ik kwaad. Waarom heb ik ook aangepapt met die eikel? Waarom doet hij zulke dingen? Waarom? Ik trap tegen de kast van Ellis. Mijn teen doet er zeer van, maar het voelt goed. Ik geef er nog een trap tegen aan, om even de ellende te vergeten, en eens lekker ergens anders aan te denken. "Leila!" een geschokte, doordringende kreet van Ellis. Ze vliegt uit haar bed, struikelt bijna over mijn benen onder de dekens en gaat tegen de kast staan. Ik kijk haar met grote ogen aan. "Die kast staat niet vast in de muur!" Ellis opgeluchte gezicht past niet bij haar nog steeds geschokte stem. "Sorry" is het enige wat ik kan zeggen. Ik ben me kapot geschrokken van Ellis' reactie. "Als die kast om was gevallen, lag jij er nou onder!" Ik weet niet of Ellis boos is of niet, maar haar stem klinkt niet blij. Al denk ik niet dat Ellis' kast om zou vallen, vanwege al haar kleding. Ze heeft nog meer kleding dan mijn moeder, waar ik al van vind dat ze de hele winkelstraat in haar kast heeft hangen. "Sorry Ellis. Ik had niet in de gaten dat JOU kast om zou vallen." Ik kan het toch nog voor elkaar krijgen om een klein lachje op Ellis' gezicht te toveren. Ellis gaat op de rand van haar bed zitten. Ze kijkt me aan. Ik voel dat ze het ergens niet mee eens is, en ik vermoed over vanmiddag. 'Leila, kunnen we niet gaan slapen nu? Ik ben dood op' zegt Ellis zachtjes, terwijl ze haar gezicht in mijn pyjama verstopt. 'Ja. Is goed' zeg ik dan maar. Ellis draait zich op haar rug, en knijpt in mijn hand. 'Ik houd van je' fluistert Ellis. Ze glimlacht. Ik voel me even heel gelukkig, maar na een paar stille minuten gaat dat gevoel weer weg. Ellis snurkt zachtjes. Ik kijk naar haar. Ze is best schattig. Ik ga ook op mijn rug liggen en kijk weer naar het gat. Kon ik maar in een gat springen, zodat ik in het verleden gaan. Dat alles weer normaal was. Zonder Ashton, Armando en Mike. Was alles maar weer zo. Langzaam vallen mijn ogen dicht.
'Leila, Leila?!' Ellis schudt wild aan mijn arm. 'Wat?' kreun ik zachtjes terwijl ik naar Ellis probeer te kijken. Dat lukt natuurlijk niet, want mijn ogen vielen weer dicht. 'Ik hoorde je gillen vanacht! Wat was dat nou?' Gillen, vannacht, wat? Dan komt de vreselijke nachtmerrie weer terug. Ik probeer me de nachtmerrie weer helemaal te herinneren. "Het ging over vandaag" begin ik te vertellen. "Wat dan vandaag?" "Je weet wel, vandaag is de laatste dag. Ik moet vandaag met Armando naar bed, of nog 2 andere meiden vinden." Mijn ogen vallen weer even dicht, en ik duizel even weg. Het duurde niet lang, want Ellis had me in een paar seconde al weer wakker geschud. "Ik was het expres 'vergeten' en toen stond Armando 's avonds aan de deur. Hij belde aan. Jij en je ouders hadden de bel niet gehoord, dus deed ik open. Hij pakte me vast, trok me mee naar buiten, knalde de deur dicht en duwde me in het park in de bosjes. Zelf ging hij boven op mij liggen." Shiit, ik ben de rest kwijt.. "En toen?" Ellis zit met gespannen gezicht te luisteren. Ik denk even verder en zeg dan: "We moeten naar de politie." Ellis lijkt opgelucht dat ik dat zeg. "We gaan meteen na het eten", zegt ze vastbesloten. "Heb je nog iets van Hayleigh gehoord?" Toen ik aan de politie dacht, dacht ik meteen aan haar. 'Nee.. Ze heeft nogsteeds niet gebeld ofzo..' antwoord Ellis. 'Kom, we gaan naar beneden' zeg ik dan maar. Ik sta op, maar mijn benen lijken net spaghetti-slierten. Snel plof ik weer neer. 'Wow, gaat het wel?' vraagt Ellis bezorgd. Behulpzaam pak ik haar hand en hijs mezelf omhoog. 'Gaat wel' zeg ik snel en been de trap af. Ik voel nu pas hoe een dorst ik heb. Mijn keel is zo droog als een verroeste kurkentrekker. 'Dus..' gaat Ellis verder, 'we gaan zo naar de politie?' Ik knik snel en schenk wat sinaasappelsap in dat Ellis' moeder heeft klaargemaakt vanochten. 'Dat lijkt me wel zo slim, Ja' zeg ik met een grijns. Ellis kijkt me geschokt aan. 'Leila! Dat is echt niet leuk!' zegt Ellis. Ik had nog geen eens door dat ik erbij lachte. 'Sorry' excuseer ik me terwijl ik een slok neem.